Old School’s Commodore 64 Anthology: Bruce Lee!

[Apenheul]

Oe! Die ken ik ook nog! In mooie CGA kleuren, toch?

Klopt

[Slati]

De game waar ik het vandaag over ga hebben is zo’n game die ik wel speelde, maar nooit echt helemaal door had wat nou de bedoeling was. Waar deed ik het nou voor? En ik moet bekennen, na een poging op mijn huidige leeftijd, werd het niet veel duidelijker.

Het titelscherm is wel legendarisch. Je zag een groot Ghostbusters logo op een zwarte achtergrond en je hoorde een stem! Ghostbusters! Ha ha ha ha ha! Daarna begint een enigszins simpele versie van dé muziek. Ik hoor het nu al weer door mijn hoofd gaan.

[...]

En hier stopt voor mij de kennis. Wat je nou verder moest doen? Geen idee. Ik heb dit spel best wel vaak gespeeld vroeger. Maar dit had wellicht meer te maken met de populariteit van de film dan met de game zelf.

[...]

Achteraf had ik misschien beter kunnen beginnen met een Disney film. Maar dan had ik nu niets te vertellen gehad!

Zo herkenbaar! Ik heb precies hetzelfde met Ghostbusters. Gewoon maar wat doen, maar niet precies weten wat en waarom. Ik had de film dan ook niet gezien. Die heb ik pas veel later op tv gezien. Ik ben voor het eerst naar de bioscoop geweest om een Benji film te zien (die hond) en het is denk ik toch toffer om te kunnen zeggen dat je eerste film Ghostbusters was.

[OldSchool]

Ik kan in ieder geval zeggen dat de film gezien hebben niet heeft geholpen met de game .

Ik ben nu wel benieuwd of er ook een Benji game is!

[OldSchool]

Ik ken deze als de SMS versie van Compile / Sega. Die is op veel punten en vooral speelbaarheid wel verbeterd. Veel meer gestuurd ook: auto upgraden > spoken vangen > eindbaas in het gebouw.

Ik ben vooral benieuwd of je het dan op de Sega een leuke game vond?

[OldSchool]

Into the Eagle’s Nest



Release date: 1987
Ontwikkelaar / Auteur: Andrew Challis / Robin Chapman
Soundtrack: Keith Harvey
Publisher: Pandora

De toekomst!
De Commodore 64 voelde aan als de toekomst. Ook al waren er meer dan genoeg 8-bits tijdgenoten, dit was toch wel iets bijzonders. De mogelijkheden waren voor die tijd enorm. Kleuren graphics, geavanceerd geluid en dat allemaal voor een fractie van de prijs van andere systemen uit die tijd. In de era van chip tekorten kocht Commodore gewoon zijn eigen fabrikant en wist zo de supply chain gevuld te houden. Hierdoor kon de Commodore 64 massaal geproduceerd worden en met verloop van tijd werden de prijzen alsmaar lager. Uiteindelijk zelfs minder dan 100$.

Door de agressieve manier van werken van eindbaas Jack Tramiel, werd de Commodore 64 het best verkochte systeem ooit. De schattingen lopen uit één, maar dat het om tientallen miljoenen gaat staat wel vast. Hierdoor was de Commodore 64 wijd verspreid en mede daardoor bleef hij lange tijd relevant. Eigenlijk langer dan gewenst. De Commodore 64 was zelfs een grote concurrent van zijn grotere 16-bits broer, de Amiga.

Zeker in Europa waren home computers enorm populair. Dit had natuurlijk zo zijn redenen. Niet in de laatste plaats het kostenplaatje. We kennen allemaal de advertenties van NES games van eind jaren tachtig. De prijs van één game kon makkelijk hoger dan 200 gulden zijn. Dat staat in schril contrast met dat gratis kopietje wat je hebt kunnen maken. Er was een levendige wereld waarin op verschillende manier games met elkaar werden uitgewisseld. Als piraterij al bestond, dan hadden we er nog nooit van gehoord. We vonden het niet meer dan normaal.

En zo bleef de Commodore 64 dus lange tijd relevant. Dit duurde eigenlijk tot de PC zijn intrede deed in de huiskamers. Maar eer dat de nieuwe standaard was, was er eerst nog de omgekeerde wereld, waarin de C64 hét systeem was.

De game

Into the Eagle’s Nest wordt wel eens omschreven als een 2D Wolfenstein. Een top down wereld waarin je vele vijanden moet doden, moet zorgen voor voldoende ammo en uiteindelijk een opdracht moet vervullen. Net als in Wolfenstein vocht je hier tegen de Nazi’s. Dat een game als Eagle’s Nest als inspiratie voor het latere Wolfenstein 3D diende, is niet eens zo ver gezocht.

In de game ben je een geallieerde soldaat. Je dringt het Nazi bolwerk ‘Eagle’s Nest’ binnen en je taak is om drie gevangenen te bevrijden, zoveel mogelijk gestolen kunst terug te stelen en als laatste mag je de hele boel opblazen!

Wat erg gaaf gedaan is in deze game, is het scroll effect. Het is geen smooth scrolling, maar er is een soort van tussen variant gevonden. Telkens als je loopt, schuift het venster in stappen een stukje op. Voor die tijd best vernuftig en een verbetering ten opzichte van het hele scherm verversen (je loopt rechts het scherm uit en je begint in het volgende scherm weer links). Als laatste houdt de game je op de hoogte van wat je doet, onder in het scherm. Bekendste tekst: “Anymore ammo would be wasted!”.


De gameplay

Je bent een soldaat en bevind je in een kasteel met vier verdiepingen. Dit kasteel is feitelijk een soort maze. Er zijn verschillende ruimtes. Elke ruimte heeft een deur. Sommige kun je kapot schieten, voor anderen heb je een sleutel nodig. Het is een kwestie van rond zoeken en items verzamelen. Wat opvalt in de game is het grote aantal Nazi’s dat jou probeert uit te schakelen. De AI was nog niet zo goed en door jezelf op een slimme manier te positioneren, kun je ze één voor één uitschakelen, zonder zelf in de problemen te komen.

Daardoor wordt het vooral een resource management issue. Elke vijand dood je met twee kogels (tenzij de vijand achter een bureau zit, dan is één kogel voldoende). Je maximale hoeveelheid ammo die je kunt dragen is 99. Dus je kunt maximaal 49 vijanden achter elkaar uitschakelen. En dat gaat sneller dan je denkt. Er is op verschillende plekken voldoende ammo te vinden. Maar je zult er zuinig op moeten zijn. Pak je alles op als je het tegen komt, dan zul je uiteindelijk te kort komen. Het is een kwestie van pakken wat je kunt dragen en de rest laten liggen om later nog eens op te halen. En dat gaat natuurlijk samen met precisie vuren: twee keer voor elke vijand en zeker niet vaker dan nodig.



Je vindt, naast gestolen kunstwerken, ook andere items. Zoals medkits, sleutels en de lift pas. Met een lift pas kun je eenmalig gebruik maken van de lift. Het kasteel bestaat uit vier verdiepingen. Je red een gevangene als je hem terug brengt naar een bepaalde ruimte op de begane grond. Heb je dit voor alle drie de gevangenen gedaan, dan begint je laatste opdracht: het kasteel opblazen. Dit doe je door de detonators te activeren, die je eerst zult moeten vinden. Heb je ze allemaal geactiveerd, ga je terug naar dezelfde ruimte als waar je de gevangenen hebt gebracht. Dan is de game ten einde. Helaas moet je wel de explosie missen…


De herinnering
We kregen de Commodore 64, nadat we eerst een Philips Videopac hadden. De stap van de één naar de ander was enorm. Het voelde daadwerkelijk als de toekomst. Zeker ook omdat de muziek van de Commodore 64 resoneerde met de muziek die op dat moment populair was. De jaren 80 stonden bol van de new wave en synth pop bands. Een tijd lang was de synthesizer niet weg te denken.

De PC was nog niet zo wijd verspreid. Ik kende in die tijd één iemand met een PC. En dat was de vader van mijn beste vriend op de lagere school, Alexander. Zijn vader had een laptop van het werk. En soms mochten we daar spelletjes op doen. Het was een laptop met een amber monochrome scherm. We speelden daar op games zoals Rick Dangerous, Where in the world is Carmen Sandiego? én Into the Eagle’s Nest. En als je die game dan speelde in die éne oranje kleur, vervolgens thuis kwam en dezelfde game in kleur kon spelen op je C64..? Dat bevestigde alleen maar het gevoel van de toekomst!



Met Alexander ging ik ook regelmatig naar Osnabrugge. Dat was een grote winkel in het centrum van Nijmegen, waar ze zo’n beetje alles met een stekker verkochten. Ik weet nog goed hoe er rijen met wasmachines en koelkasten stonden. En daar ergens tussen, wat verder de winkel in, stond een NES demopod. Daar speelden we dan Super Mario Bros. Meestal tot een medewerker ons vriendelijk verzocht weg te gaan. En dat Super Mario, dat zag er best tof uit. Maar als ik dan thuis kwam en Giana Sisters ging spelen, dan had ik het gevoel van: “dit heb ik thuis ook”. Ik had de toekomst al in huis!



Ik probeer vaak uit te leggen hoe magisch die tijd was. Zowel de jaren 80 als 90. We groeiden op met steeds meer nieuwe technologieën. Ik weet nog dat we een walkman kregen, de cd-speler, de magnetron, een vaatwasser, dvd-spelers, de mobiele telefoon, lcd spelletjes, de Gameboy. Het volgde elkaar allemaal snel op én het was voor vrijwel iedereen bereikbaar. Zoveel dingen die voor onze kinderen nu gewoon zijn, hebben we gewoon de introductie thuis van meegemaakt.

Uiteraard hoort de pc ook thuis in het lijstje. Ergens begin jaren ‘90 kregen we voor het eerst een pc thuis. Een 486SX. Met maar liefst 25 megahertz, een kleurenmonitor en een harde schijf van 250mb! Maar hoewel dit een nieuw tijdperk inluidde, was die 486 nou ook weer niet zoveel beter dan een Commodore 64. En het duurde wel tot mijn eerste Pentium set-up, voor de Commodore 64 in een doos op zolder eindigde.

[Apenheul]

Into the Eagle’s Nest! Holy sh#t dat is toevallig. Ik had het vorige week nog over deze game met een student maar ik kon niet op de naam komen. Ik ben niet bekend met de Commodore 64 versie, maar wel met de MS-DOS versie. Het was immers een van de weinige games die op mijn Philips IBM 8086 XT met CGA adapter draaide. Ik had destijds niet de aandachtspanne om ver in de game te komen, want zoals jij ook al zegt is resource management een belangrijk aspect, maar ook raakte ik snel gedesorienteerd in de levels. Desalniettemin een game die een positieve indruk op mij heeft achtergelaten.

[OldSchool]

Into the Eagle’s Nest! Holy sh#t dat is toevallig. Ik had het vorige week nog over deze game met een student maar ik kon niet op de naam komen. Ik ben niet bekend met de Commodore 64 versie, maar wel met de MS-DOS versie. Het was immers een van de weinige games die op mijn Philips IBM 8086 XT met CGA adapter draaide. Ik had destijds niet de aandachtspanne om ver in de game te komen, want zoals jij ook al zegt is resource management een belangrijk aspect, maar ook raakte ik snel gedesorienteerd in de levels. Desalniettemin een game die een positieve indruk op mij heeft achtergelaten.

Herkenbaar. Ik vond de game altijd wel tof, maar ook hier was het niet helemaal duidelijk wat de opdrachten waren (het wordt een rode draad door alle verhalen, zo langzamerhand). Ik probeerde wel altijd verder te komen en uit te zoeken wat nou de bedoeling was. Maar dit was natuurlijk allemaal voor het internet tijdperk, dus opzoeken was ook geen optie.

Ik heb later wel ook de dos versie gespeeld. Ik herinner me nog dat je met de betere cga kleuren kon spelen (rood / geel in plaats van cyaan / magenta). Die kleuren waren een stuk beter te handelen. Maar misschien kon dat alleen omdat we een VGA monitor hadden? Maar dat weet ik eigenlijk niet precies.

[Apenheul]

Ik kon op CGA ook tussen twee palettes kiezen, maar ik koos juist voor cyaan / magenta omdat het andere palette mij aan Hercules kleuren deed denken =)

[Slati]

Ik kan in ieder geval zeggen dat de film gezien hebben niet heeft geholpen met de game .

Ik ben nu wel benieuwd of er ook een Benji game is!

Natuurlijk is die er: https://www.lemon64.com/game/benji-space-rescue

Het adagio voor de early smartphone adopter ("There's an app for that"), komt origineel van de Commodore 64: "There's a game for that".

[Slati]

Een 486SX, dat was ook mijn eerste PC. Nou ja, ik had een 486SLC van Cyrix. Bij Vobis gekocht volgens mij. Pas later realiseerde ik me dat ik een DLC had moeten hebben (met 32-bits externe bus). Maar dat had mijn vader toch nooit willen betalen. Koste toen iets van 2.800 gulden.
Dat voelde in het begin niet als een upgrade van mijn Amiga, maar het upgradepad was wel veel leuker en ik speelde al snel veel toffere games dan mogelijk waren op de Amiga.

[OldSchool]

Ik kan in ieder geval zeggen dat de film gezien hebben niet heeft geholpen met de game .

Ik ben nu wel benieuwd of er ook een Benji game is!

Natuurlijk is die er: https://www.lemon64.com/game/benji-space-rescue

Het adagio voor de early smartphone adopter ("There's an app for that"), komt origineel van de Commodore 64: "There's a game for that".

I should have known!

[OldSchool]

Een 486SX, dat was ook mijn eerste PC. Nou ja, ik had een 486SLC van Cyrix. Bij Vobis gekocht volgens mij. Pas later realiseerde ik me dat ik een DLC had moeten hebben (met 32-bits externe bus). Maar dat had mijn vader toch nooit willen betalen. Koste toen iets van 2.800 gulden.
Dat voelde in het begin niet als een upgrade van mijn Amiga, maar het upgradepad was wel veel leuker en ik speelde al snel veel toffere games dan mogelijk waren op de Amiga.

De ontwikkelingen van de pc gingen toen wel echt hard. Binnen een paar jaar kon je nieuwe games al niet meer spelen. En uiteindelijk werd Wintel de grote winnaar natuurlijk. Maar de home computer tijd was achteraf toch wel heel bijzonder.

[OldSchool]

BoxyMoxy



Release date: 2020
Ontwikkelaar / Auteur: Antonio Savona / Lobo Spitoufs
Soundtrack: Aldo Chiummo
Publisher: RGCD


Xum1541!
De xum1541 (je zegt zoom) is niet meer dan een interface, waarmee je een Commodore 1541 disk drive kunt aansluiten op een moderne pc. Met behulp van speciale software kun je vervolgens Commodore 64 software vanaf je pc wegschrijven op oude floppy disks. Deze kun je vervolgens gebruiken op originele hardware, zonder verdere tussenkomst van moderne apparatuur.

Het is geen duur apparaatje. Je vindt er één voor gemiddeld 20 tot 25€. De benodigde software is vervolgens gratis te downloaden. Als je eenmaal door hebt hoe het werkt, opent het de deur naar vrijwel alle mogelijke software die ooit voor de Commodore 64 is uitgebracht. Je kunt het dan op disk zetten en spelen wat je wil, wanneer je maar wil.


De game

BoxyMoxy is een game uit 2020. Je zag wellicht al aan de cover dat dit geen jaren ‘80 stijl betreft. Het is tegenwoordig voor niemand meer vreemd dat er nieuwe games uitkomen voor oude platformen en de Commodore 64 is daarop zéker geen uitzondering. Er is een levendige scene en dit leidt met regelmaat tot échte releases. Wat hierin mooi is om te zien hoe de moderne tijd en de oude tijd hierin gecombineerd worden.

Zo is de officiële game alleen op cartridge uitgebracht. Tijdens het spelen van de game wordt er voortdurend geladen vanaf cartridge en dit is de reden dat de game bijvoorbeeld geen disk release heeft. Tenminste, geen officiële. Want het zou geen Commodore 64 game zijn als deze niet ook gewoon ‘gekraakt’ zou zijn. Hierdoor en met hulp van de xum1541, kan ik de game gewoon spelen vanaf een diskette op mijn oude en vertrouwde C64.

Natuurlijk is emulatie ook populair en er bestaat een speciale versie van de game, die je in een emulator kunt laden. Deze kun je downloaden en je mag je eigen prijs bepalen. Dat betekent dat je hem ook gratis kunt downloaden, maar weet dat alle opbrengsten van de game naar een goed doel (Unicef) gaan. Meer info vind je hier:
https://brokenbytes.itch.io/boxymoxy


De gameplay
BoxyMoxy is een puzzle game. Het heeft wat trekjes van oude games zoals Sokoban. Maar ook van moderne varianten zoals je die met regelmaat tegenkom op mobiele telefoons. Je bestuurt afzonderlijk Boxy en Moxy, twee katten. De besturing werkt als volgt: je kiest één van de twee katten (je schakelt met behulp van de vuurknop) én één van de vier richtingen. Kies je rechts, dan gaat je gekozen kat naar rechts. Hij stopt pas als er een obstakel in zijn weg staat. Er is alleen één uitzondering.



Elk level heeft een aantal skulls. Doel van het spel is om de skulls weg te spelen. Nu zei ik net dat Boxy en Moxy stoppen als ze een obstakel tegen komen. En dat er één uitzondering is. Die uitzondering is Moxy, de blauwe kat. Als deze in aanraking komt met een skull, dan verdwijnt deze. Zodoende is Moxy essentieel voor het behalen van een level. Maar hiermee doen we Boxy tekort, want Moxy heeft Boxy keihard nodig om bij alle skulls te kunnen komen. Want als je ze juist bestuurt, dan kun je Boxy als obstakel gebruiken, waardoor Moxy andere trajecten kan afleggen en op andere plekken kan komen op je scherm.

Onder aan het scherm zie je een counter. Deze houdt het aantal moves bij dat je nodig hebt om een level uit te spelen. Tevens staat er een aantal moves vermeld. Als het je lukt om binnen dat aantal het level uit te spelen, dan behaal je drie sterren. Dit moderne mechanisme vind je dus terug in deze ‘moderne’ game. Met het behalen van sterren kun je weer nieuwe levels unlocken. De game heeft oorspronkelijk 60 levels, maar een latere update voegt 20 levels toe aan de game en brengt het totaal op 80 levels.



Ik heb altijd veel lol met dit soort games. Ik heb vergelijkbare games gespeeld op bijvoorbeeld de Videopac en de Evercade. BoxyMoxy is natuurlijk voor de Commodore 64 uitgebracht en om deze in de stijl van de C64 te zien, vergezeld met een geweldige SID-tune, is fantastisch. Wat de game daarnaast ook goed doet, is het gebruik maken van verschillende thema’s. Hierdoor wisselen de graphics elke 20 levels en dit houdt het geheel levendig. Maar het is vooral de gameplay die de game zo goed maakt. Het is gewoon ontzettend verslavend!


De herinnering
BoxyMoxy is een game uit 2020, dus dit wordt een minder oude herinnering dan tot nu toe het geval is geweest. Ik had gehoord van de xum, maar op dat moment had ik nergens een Commodore 64 aangesloten staan en het idee van het hebben van een xum werd even geparkeerd. De hobby van retro gaming was toen wel al op een hoogtepunt en na wat herinrichtingen in onze woonkamer kon ik er een kast plaatsen. Op deze kast stond een CRT en maakte dat ik eronder wat spullen kwijt kon. Vanaf dat moment stond er op de eerste schap onder de CRT een Commodore 64 aangesloten. De schappen daaronder wisselde nog wel eens van consoles en andere rommel.

Voor dit kastje er kwam, had ik geen enkele ruimte. Ja, de zolder overloop. Die stond vol met mijn verzameling. Maar telkens als ik iets wilde doen, betekende dit spullen van zolder halen en dan in de woonkamer aansluiten. Even spelen en vervolgens alles weer op zolder opbergen. Dit wordt op een gegeven moment een aardige drempel. Want een half uur sjouwen en aansluiten om een half uurtje te spelen, dat gaat tegenstaan.

En om die reden kwam er dus een dedicated space met de Ikea kast in de woonkamer. En toen ik ergens begin 2022 op Marktplaats een xum1541 tegen kwam voor een hele mooie prijs, heb ik de knoop doorgehakt. Bijkomend voordeel: de verkoper had de moeite genomen om er een doosje omheen te 3D-printen, wat het net even wat meer af maakt. Toen ik deze binnen kreeg, de software er bij gezocht en aan de slag gegaan. Wat een geweldig concept!



Ik ben zelf niet iemand van GoTek’s of Everdrives. Ik heb niks tegen emulatie of downloaden van software, maar de beleving zit voor mij deels in de hardware. Een cartridge in een apparaat stoppen, lekker rommelen met floppies of bladeren door je verzameling. Heerlijk vind ik dat. En de xum slaat een brug. Ja, ik ben aan het downloaden, maar uiteindelijk eindigt het daadwerkelijk op een floppy en gebruik ik het zoals je het oorspronkelijk ook zou gebruiken.

Er ging een enorme wereld voor me open. Want er is op het gebied van de Commodore 64 zoveel te vinden! Ik heb echt dagen gezocht naar software. Veelal ook dingen die ik me herinnerde van vroeger, maar nog niet op een floppy had staan. Maar ik spendeerde ook tijd aan het zoeken naar nieuwe games. Google maar “Best c64 games from 2020” bijvoorbeeld. En ik noem nu BoxyMoxy, maar er zijn zoveel meer nieuwe dingen te vinden! Uiteraard ga ik hier nu nog niks van opnoemen, want wie weet komen ze gewoon nog voorbij in dit topic! In ieder geval heb ik met veel plezier games gezocht en op diskette gezet, for future enjoyment!

PS: ik schreef een tijdje wat dingen voor een website. Ik had daar een rubriek “de dertig van Dennis”. Hierin speelde ik voor het eerst een game en dan 30 minuten lang. Daarna schreef ik dan een korte review. Ik deed dit ook voor BoxyMoxy. Deze vind je hier:
https://pressplayontape.nl/2022/03/30/d ... ymoxy-c64/

[toejam]

Ghostbusters
De game waar ik het vandaag over ga hebben is zo’n game die ik wel speelde, maar nooit echt helemaal door had wat nou de bedoeling was. Waar deed ik het nou voor? En ik moet bekennen, na een poging op mijn huidige leeftijd, werd het niet veel duidelijker.

Ik heb ooit eens een hobbyprojectje gehad waarbij ik avonden achter een flatbedscanner spendeerde. Wellicht helpt de handleiding iets

Ook voor mij is dit er wel 1, speelde hem wel maar geen idee verder. En buiten dingen op de auto zetten vond ik er nooit veel aan

[Slati]

Boxy Moxy is ook echt een spel voor mij. Ik vond het erg leuk en heb de boxed cartridge versie van RGCD. De box en de cartridge zien er heel tof uit. Jammergenoeg is alleen de cartridge niet helemaal goed. Vanaf een bepaald punt worden de graphics helemaal corrupt weergegeven. En RGCD is inmiddels al een paar jaar "uit de lucht". Andere boxed games van RGCD die helaas nooit gekocht heb zijn LuftRauserZ, Grid Pix en Tiny Quest. Grid Pix heb ik wel op cassette van Psytronik.

Moderne games voor de C64 zijn zo gaaf! In 2019 kocht ik de eerste Zzap!64 Annual en er ging een wereld voor me open. Toppers zoals Millie & Molly, l'Abbaye des Morts, Sam's Journey, Heroes & Cowards, Shadow Switcher en het geniale A Pig Quest zorgen ervoor dat mijn Commodore 64 veel vaker aan staat dan wanneer ik alleen maar oude games zou spelen.

[Apenheul]

Ik ga in ieder geval direct aan op de art style en de sprites. Het doet denken aan de Super Bomberman games waar ik vroeger op de SNES zo dol op was.

[Pius]

Dat ziet er echt verrassend gaaf uit zeg!

Sent from my A059P using Tapatalk

[OldSchool]

Ghostbusters
De game waar ik het vandaag over ga hebben is zo’n game die ik wel speelde, maar nooit echt helemaal door had wat nou de bedoeling was. Waar deed ik het nou voor? En ik moet bekennen, na een poging op mijn huidige leeftijd, werd het niet veel duidelijker.

Ik heb ooit eens een hobbyprojectje gehad waarbij ik avonden achter een flatbedscanner spendeerde. Wellicht helpt de handleiding iets

Ook voor mij is dit er wel 1, speelde hem wel maar geen idee verder. En buiten dingen op de auto zetten vond ik er nooit veel aan

Heel herkenbaar . Zoals ik al zei: die heftruck was wel heel tof gedaan! Ik heb even naar die handleiding gekeken, maar ik moet bekennen dat die heel toepasselijk heel mysterieus is.

[OldSchool]

Boxy Moxy is ook echt een spel voor mij. Ik vond het erg leuk en heb de boxed cartridge versie van RGCD. De box en de cartridge zien er heel tof uit. Jammergenoeg is alleen de cartridge niet helemaal goed. Vanaf een bepaald punt worden de graphics helemaal corrupt weergegeven. En RGCD is inmiddels al een paar jaar "uit de lucht". Andere boxed games van RGCD die helaas nooit gekocht heb zijn LuftRauserZ, Grid Pix en Tiny Quest. Grid Pix heb ik wel op cassette van Psytronik.

Moderne games voor de C64 zijn zo gaaf! In 2019 kocht ik de eerste Zzap!64 Annual en er ging een wereld voor me open. Toppers zoals Millie & Molly, l'Abbaye des Morts, Sam's Journey, Heroes & Cowards, Shadow Switcher en het geniale A Pig Quest zorgen ervoor dat mijn Commodore 64 veel vaker aan staat dan wanneer ik alleen maar oude games zou spelen.

Wat zonde van die cartridge! Is het gewoon domme pech of is het iets waar alle exemplaren last van hebben?

Je noemt een aardig lijstje met nieuwe games en ik ken ze zeker niet allemaal. Binnenkort maar weer eens een xum sessie inplannen!

[OldSchool]

Ik ga in ieder geval direct aan op de art style en de sprites. Het doet denken aan de Super Bomberman games waar ik vroeger op de SNES zo dol op was.

Qua look en feel snap ik je wel, al is het een compleet ander spel. Maar het feit dat deze game je aan een snes game doet denken is natuurlijk wel een mooi compliment!

[OldSchool]

Dat ziet er echt verrassend gaaf uit zeg!

Merci, ook names de makers

[Slati]

Boxy Moxy is ook echt een spel voor mij. Ik vond het erg leuk en heb de boxed cartridge versie van RGCD. De box en de cartridge zien er heel tof uit. Jammergenoeg is alleen de cartridge niet helemaal goed. Vanaf een bepaald punt worden de graphics helemaal corrupt weergegeven. En RGCD is inmiddels al een paar jaar "uit de lucht". Andere boxed games van RGCD die helaas nooit gekocht heb zijn LuftRauserZ, Grid Pix en Tiny Quest. Grid Pix heb ik wel op cassette van Psytronik.

Moderne games voor de C64 zijn zo gaaf! In 2019 kocht ik de eerste Zzap!64 Annual en er ging een wereld voor me open. Toppers zoals Millie & Molly, l'Abbaye des Morts, Sam's Journey, Heroes & Cowards, Shadow Switcher en het geniale A Pig Quest zorgen ervoor dat mijn Commodore 64 veel vaker aan staat dan wanneer ik alleen maar oude games zou spelen.

Wat zonde van die cartridge! Is het gewoon domme pech of is het iets waar alle exemplaren last van hebben?

Je noemt een aardig lijstje met nieuwe games en ik ken ze zeker niet allemaal. Binnenkort maar weer eens een xum sessie inplannen!

Ik vermoed dat het pech is. Maar ik vind het niet zo heel erg, omdat ik liever geen cartridge games speel. Mijn cartridge slot vul ik namelijk het liefst met een Turbo Chameleon, zodat ik mijn Commodore kan aansluiten op een LED monitor. Dat flikkert wat minder dan een oude 1701 monitor en dat vinden mijn ogen fijn! Maar soms vind ik het toch wel leuk om op de CRT te spelen, en dat kan dan ook gewoon.

Veel plezier met de xum en de nieuwe spellen!

[OldSchool]

Mijn cartridge slot vul ik namelijk het liefst met een Turbo Chameleon, zodat ik mijn Commodore kan aansluiten op een LED monitor.

Dat principe kende ik nog niet! Ziet dat er dan goed uit? Ben nu wel benieuwd!

[OldSchool]

Kid Grid



Release date: 1983
Ontwikkelaar / Auteur: Arti Haroutunian
Publisher: Tronix


Kleur!
De Commodore 64 had kleuren graphics. En dat al in een tijd dat dat zeker niet vanzelfsprekend was. Zeker, videogame consoles hadden wel kleur, maar de grafische mogelijkheden van de eerste en tweede generatie waren nogal beperkt. De Commodore 64 had én kleur én was heel erg betaalbaar. Een winnende combinatie en daardoor al relatief snel in de huiskamers te vinden.



Het kleurenpalet van de Commodore 64 bestaat uit 16 standaard kleuren, inclusief wit en zwart. De standaard kleuren kon je rechtstreeks aanspreken. Zo kon je zelf relatief makkelijk de tekst kleur aanpassen. Voor menigéén was het een standaard handeling om de lichtblauwe tekst direct na het opstarten te veranderen in witte tekst. Meer contrast en dus duidelijker leesbaar.

De 16 standaard kleuren waren alles behalve sprekend. De meeste kleuren waren een beetje pastelachtig en sprongen nou niet bepaald van het scherm af. Goede programmeurs wisten uiteraard wel hoe ze hiermee om konden gaan. Maar daar staat tegenover dat er genoeg games waren die dat niet konden. Misschien dat ik daarom als jong kind als een blok kon vallen voor games die wel iets met kleur wisten te doen. Ik heb daar wel een aantal voorbeelden van, Kid Grid is slechts de eerste!


De game

Kid Grid is een grid capture game. De eerste game, voor zover bij mij bekend, in dit genre is Amidar, die voor de Atari 2600 uit kwam. Het is een format dat vervolgens vaker werd gebruikt én ook werd verbeterd. Zo was er bijvoorbeeld Pepper II op de ColecoVision, die van de game een multi-screen game maakte. Het is een populair concept dat ook bij mij aansloeg. Ik heb Amidar sinds kort ook in de collectie en Pepper II is zonder twijfel mijn meeste gespeelde game op de ColecoVision. Op de C64 is Kid Grid ook één van all time favorites!


De gameplay

Kid Grid is dus een grid capture game. Dit betekent dat je ruimtes moet omcirkelen om ze in te kleuren. Kid Grid is wel een single screen game, maar dan wel met verschillende level designs, met bijbehorende uitdagingen. De blokjes zijn wel altijd hetzelfde en van hetzelfde formaat. Maar elk level heeft een andere lay-out. Uiteraard bewegen er ook genoeg vijanden over de te bewandelen paden. Bij aanraking verlies je direct een leven. Gelukkig zijn er de ‘stuns’ die het juist weer wat makkelijker maken. Door de vuurknop te gebruiken bevries je je vijanden voor een korte tijd en kun je zelfs langs ze heen bewegen.

Naast dat het concept gebaseerd is op Amidar, heeft de game ook wel de nodige Pac-Man invloeden. Zo kun je in elk level via een pad het scherm aan de ene kant verlaten en aan de andere kant weer terug komen. De onbewandelde paden bestaan uit losse blokjes, die verdacht veel doen denken aan de ‘dots’ uit Pac-Man. Maar wat het pas echt duidelijk maakt, is het voorstellen van de cast in de titel schermen. Vier ‘spookjes’ met een eigen naam en identiteit die het je zo moeilijk mogelijk moeten maken.



Kid Grid pakt een bestaand concept en weet het vervolgens net even iets beter uit te voeren. Je hebt de mogelijkheid de game af te stellen naar je eigen kunnen. Er zijn vijf verschillende moeilijkheidsgraden en je kunt vooraf bepalen hoeveel stuns per level je krijgt. De verschillende schermen zorgen voor verschillende uitdagingen, en daarmee ook voor afwisseling. De graphics zijn simpel, maar doeltreffend en goed uitgevoerd. Veel contrast in het kleurgebruik wat de beleving versterkt.


De herinnering
Dit is één van mijn favoriete games in mijn jeugd. Tot nu toe heb je in deze post veel gelezen over kleur. Ik was daar als jong kind blijkbaar erg gevoelig voor. Het gebruik van kleur en contrast in deze game sprak me enorm aan. De achtergrond is zwart en de sporen die je volgt hebben elk level een andere kleur. De gameplay is eenvoudig en vanaf het begin is het duidelijk wat je moet doen. Doordat je de mogelijkheid hebt het niveau en de stuns aan te passen, was het ook geschikt voor de jonge Dennis.

In mijn herinnering was dit voor mij een van dé games. Het behoorde toen al, en nu nog, tot mijn favoriete games. Natuurlijk waren er meer favorieten. Maar dat waren games die mijn oudere broer en neef ook vaak speelden. Kid Grid vonden ze geloof ik een beetje te kinderachtig. Maar dat was natuurlijk precies wat ik nog was, een kind. Daardoor voelde dit écht als mijn game. Ik speelde het het meest én ik was er aardig goed in. Het was niet één van die vele games, waarbij ik het onderspit moest delven. Dit kón ik gewoon.

Dit soort games liggen me sowieso. En hoewel eenvoudig, is de gameplay van Kid Grid spot on en is het ook nu nog één van mijn favoriete C64 games!

[Slati]

Mijn cartridge slot vul ik namelijk het liefst met een Turbo Chameleon, zodat ik mijn Commodore kan aansluiten op een LED monitor.

Dat principe kende ik nog niet! Ziet dat er dan goed uit? Ben nu wel benieuwd!

Ik vind van wel. Het is in feite gewoon een fpga. Het heeft iets minder mogelijkheden dan de MiSTer, maar verder een tof ding. Ik heb hem jaren geleden aangeschaft. Toen had je al wel de 1541 Ultimate cartridge, maar die had geen video out. De Chameleon wel. Inmiddels hebben we natuurlijk de ultimate 64 mainboards. De Chameleon geeft je een beetje een best-of-both-worlds ervaring; de keuze tussen oud of nieuw. Al heb ik in mijn C64 behuizing een C64 Reloaded mainboard zitten, dus zou oud is dat niet. In een nieuwe behuizing van Retro Fuzion en straks ook met een nieuw toetsenbord. Dus dan is er behalve een paar originele (SID) chips helemaal weinig ouds meer aan.

Ziet er tof uit, Kid Grid. Ik ken het wederom niet, maar snap hoe je er goede herinneringen aan kunt hebben. Ik heb denk ik een vergelijkbaar gevoel bij games als Pengo, Oil's Well (één van mijn favorieten) en Lady Tut.