Old School’s Commodore 64 Anthology: Skramble!

[OldSchool]

Ik heb nog een tip voor de H.E.R.O fans:

https://lowcarb.itch.io/hero-is-back-c64

Potverdorie! Dit wist ik helemaal niet! Dit ga ik wel opzoeken binnenkort!

Onze eerste computer was een C64. Maar deze was erg tijdelijk doorgepaast van kennissen en hadden we misschien 10 floppen. We hadden geen andere of een groep om ons heen die ook wist wat een Commodore was. Dus het bleef bij die 10 floppen... Ik was ook nog erg jong. Later volgde de A500 en toen gingen we los.

Wij hadden het voordeel van best een grote familie. En een hele lange tijd woonden die bijna ook allemaal bij elkaar in de buurt. Ik hoefde maar een hoek om en er was weer een familielid met een C64. En een van mijn ooms, die gek genoeg niet veel ouder was dan ik (mijn vader was de tweede in het gezin, deze oom het vijfde), had sowieso altijd alles. En die kopieerde ook alles wat los en vast zat en deed dat ook voor ons. De Amiga is compleet aan mij, en aan mijn familie, voorbijgegaan. Ik hoorde er wel eens over, maar ik kende niemand met een Amiga bij wie ik thuis kwam. Het is echt een hiaat in mijn historie én nog altijd ook in mijn collectie.

En zo kwam ik dus ook in aanraking met Giana Sisters. Mario had ik toen nog nooit gezien.

Giana Sistsers was dan ook voor mij deze muziek:



Net als jij op de c64 maakte ook de synths op de amiga indruk. Weer een hele andere vibe.

Inderdaad een compleet andere vibe, al is de muziek eigenlijk hetzelfde. Ook qua graphics trouwens. Ik heb het idee dat de Amiga áltijd herkenbare graphics heeft ook. Al kan ik niet goed uitleggen waar dat in zit.

[OldSchool]

Mooi verhaal met HERO, mijn ouders hadden er nooit zoveel mee op 2 dingen na. Krakout en David's Midnight Magic. Dat waren bij ons de absolute gezinsspellen. Iets als Yathzee deden ze wel gewoon aan tafel. Dat was raar om op een Commodore te spelen.

Sowieso wel tof dat er gezinsspellen waren! Wij hadden er ook eentje, maar daarover later meer .

Ik moet bekennen dat games zoals Yahtzee en Monopoly ook niet aan mij besteed waren op de c64. En eigenlijk nog steeds niet, ook niet op moderne systemen. Ik speel natuurlijk veel bordspellen, en een computer kan dat ‘echte’ gevoel voor mij niet evenaren. In Corona tijd heb ik op Board Game Arena wel eens gespeeld. Het werkt, maar echt tof vond ik het niet. Kortom: ik begrijp je ouders wel!

[OldSchool]

International Karate +



Release date: 1987
Ontwikkelaar / Auteur: Arthur Maclean
Soundtrack: Rob Hubbard
Publisher: Epyx

Rob Hubbard
De vorige keer had ik het over de sid-chip en het onmiskenbare geluid dat er bij hoort. Als je het hebt over muziek op de Commodore 64, dan kun je niet om Rob Hubbard heen. Hij heeft veel bekende tunes gemaakt en de tune van International Karate is er daar één van.



Deze tune is van International Karate, zonder de plus. De game met de plus heeft feitelijk dezelfde tune, maar dan een soort remix er van. Welke je beter vindt, mag je natuurlijk zelf bepalen. Maar meestal als we het over de beste tunes hebben, kiest men de originele versie.



Aan jou de keuze!


De game

Eerst was er dus International Karate. Een populaire fighting game, welke het dichtst bij de real deal kwam. Fun fact: het was de eerste in Europa ontwikkelde game die goed verkocht in de Verenigde Staten (1.5 miljoen stuks). Er waren altijd twee spelers zichtbaar en je kon tegen de computer of tegen een tweede speler spelen. De game zat goed in elkaar en gaf je veel mogelijkheden. Elke van de acht joystick posities gaf je een andere move en dan had je nog meer opties als je de vuurknop ingedrukt hield. Wat de game ook uniek maakte, waren de soort van mini-games tussen de gevechten in. Hoewel de game dus al goed was, deed men met International Karate + nog een poging het beter te maken. Wat ook nog eens lukte.

Een nieuwe game met net iets betere graphics, nieuwe moves, een ge-update soundtrack én… een derde karakter!


De gameplay

De gameplay wordt door de derde speler aardig veranderd. Als je nu met één speler speelt, heb je niet één, maar twee computer tegenstanders! Of je speelt met twee spelers en dan heb je uiteraard nog één computer gestuurde vijand over. Net als in het eerdere deel, is elke stand van je joystick een move en daar wordt nog een en ander aan toegevoegd als je de vuurknop gebruikt. We waren vroeger vooral fan van de kopstoot, die nieuw was in de plus versie.

Als een spel begint, dan is het voor elke speler zaak om zo snel mogelijk zes punten te verzamelen. Deze worden vertegenwoordigd door discs. Heb je deze als eerste behaald, dan ga je door naar de volgende ronde. De moeilijkheidsgraad is natuurlijk een stukje hoger, omdat je twee vijanden hebt. En hoewel het in het begin relatief makkelijk is, wordt de computer sterker naar mate je een hoger level bereikt. In latere levels moet je niet raar opkijken als je met één vijand in gevecht bent, de derde je gewoon keihard raakt.

Verder is het eigenlijk een redelijk recht toe, recht aan fighting game. De bewegingen voelen in eerste instantie traag aan, maar als je de game vaker speelt wen je daar aan en besef je je dat dat eigenlijk hoort bij de reële sfeer die de game uitademt. Ik noemde eerder al de mini-games tussen de gevechten in. Ook de plus versie heeft deze onderbreking, elke twee gevechten. Wel is het een nieuwe game ten opzichte van de games uit de eerste versie.

Naast de ‘discs’ die je kunt verdienen, kent de game scores toe aan de hand van de moves die je doet. Maar dezelfde move leidt niet altijd tot dezelfde score, maar ik moet bekennen dat ik niet helemaal door heb wat nou precies maakt dat je een hogere of lagere score krijgt. Maar je krijgt dus een score en dat maakt de game ook nog eens geschikt voor een high score challenge!


De herinnering
International Karate was vroeger een populaire game bij ons thuis. Ik speelde de game ook graag, liefst in mijn eentje. Want hoewel ik soms ook wel zin had in gewoon een potje karate, was ik vooral fan van de mini-game die International Karate + bracht. In deze mini-game komen er ballen op je af, van zowel links als rechts. Zelf heb je een schild in je handen en aan jou de taak om alle ballen tegen te houden.



Dit was in de eerste plaats een kwestie van timing. Welke bal is als eerste bij je en komt hij van links of van rechts? De ballen komen daarnaast ook stuiterend op je af. Dus is het zaak om goed in te schatten op welke hoogte de de ballen je zouden raken. Want je had aan elke zijde drie standen: hoog, midden en laag. Uiteraard neemt het aantal ballen en hun snelheid langzaam toe, waardoor de uitdaging alleen maar groter wordt. Detail: als je schild rechts is en je tikt één keer naar links, dan houdt je het schil in het midden voor je. Aangezien je regelmatig van kant moet switchen, is dit wel een complicerende factor. Desondanks was het goed kijken naar de scores en herleiden naar het aantal ballen wat ik had tegen gehouden. Het willen behalen van high scores zat er al vroeg in. Maar ik moet eerlijk toegeven dat ik nog nooit de survival bonus heb weten te behalen…



Dat schild waar ik over spreek, is vermoedelijk van staal. Want elke bal die het schild raakt, maakt een lekkere 'boing'. Verschillende toonhoogtes, dus dat wordt op hoge snelheid een mooie symphonie. Dat geluid staat echt in mijn geheugen gegrift!

[Pius]

Komt deze niet voor in een AVGN-aflevering?

[OldSchool]

Komt deze niet voor in een AVGN-aflevering?

Geen idee, eerlijk gezegd. Ik kijk niet veel YouTube, ik vind het al heel wat dat ik weet wie je bedoeld .

[OldSchool]

Poster Paster



Release date: 1987
Ontwikkelaar / Auteur: Andy Walker
Soundtrack: Paul Hodgson
Publisher: Taskset


Cassette bandjes
We hebben het nu al een aantal keer gehad over het laden van games vanaf cassettebandjes. Er werd altijd flink op los gekopieerd en daar kregen we gelukkig ook veel hulp bij van familie. Pas later met diskettes begon ik dit zelf ook te doen. Behalve dan die bandjes waarvoor je iets met de datasette zelf moest doen. Mijn oom boorde ergens een klein gaatje en moest iets afstellen. Ik weet niet precies wat het was en ik kwam er ook nooit achter. Van mijn vader mochten we dit namelijk toch niet doen. Dus helaas vielen daarmee een flink aantal games af. Maar gelukkig bleef er genoeg over.



Deze mooie bak van Flair is de originele bak van vroeger. We hadden wel ook nog andere, kleinere, maar dit was de basis van de collectie. En hoewel ik de (meeste) originele tapes er uit heb gehaald en tegenwoordig elders bewaar, zie je hier wat in principe een groot deel is van onze vroegere collectie.



De tapes zagen er vaak uit zoals op de foto: per zijde een overzicht van de games en het bijbehorende aantal tikken. Door het doen van deze ‘anthology’ heb ik deze bak er weer bij gepakt. En wat bleek? Een aantal cassettes worden gelezen door de datasette die ik op dit moment gebruik! Ik had ze eigenlijk al afgeschreven, omdat de vorige datasette echt alleen nog originele tapes wilde laden. Maar nu gaat er dus weer een wereld open! Behalve dan de wereld van Poster Paster, zie de herinnering verderop!


De gameplay

In Poster Paster is dat ook precies je taak: posters plakken. Maar het wordt je uiteraard niet makkelijk gemaakt. Sowieso bestaat een poster uit meerdere delen. Je moet dus uitzoeken welk deel waar moet komen. Daarnaast moet je een ladder op en de poster ook daadwerkelijk goed plakken. Ookal zit je op de goede plek, maar wijk je te veel af van de correcte plek, dan valt je poster gewoon alsnog op de grond. Een precisie werkje dus. Wel is het zo dat elke gevallen poster magisch terug gaat naar zijn begin plek: een wit kastje aan de zijkant van het scherm.

Als laatste lopen er nog twee monstertjes in de weg. Je loopt op een stoep, waar je ook de ladder op de juiste plek moet zetten. Op deze stoep lopen ook de monstertjes, maar gelukkig kun je je kwast gebruiken om ze uit te schakelen. Als je dit doet, wordt de lijm dikker. Is de lijm te dik, kun je niets meer met je kwast afvuren en kun je ook geen posters meer plakken. Dan zul je de lijm weer moeten verdunnen. Maar niet te dun, want anders…, je had het vast al door, plakken we posters niet meer!

Er zit uiteraard een stijgende moeilijkheidsgraad per level in. En ook wel wat variatie. Zo speel je in het zesde level tegen een tegenstander en moet jouw poster eerder af zijn om door te mogen. Je kunt duidelijk zien dat de game als eerst is uitgebracht op de ZX Spectrum. De graphics zijn niet bepaald realistisch, maar wel heel kleurrijk.


De herinnering
Toen ik Poster Paster las, dacht ik meteen weer: “Oh ja! The one that got away!”. Want om de een of andere reden vond ik dit altijd een leuke game, maar wilde deze nooit foutloos laden… Tegen beter weten in, wilde ik het toch weer eens proberen, wie weet hoe wonderlijk deze datasette is!

Bandje erin, gestart met laden… Ik kreeg de mededeling “FOUND PP”, wat altijd een goed teken is. Sterker nog, er begon zelfs vanaf alles te gebeuren op het scherm! Er waren altijd games die je wilde entertainen tijdens het wachten. Iedereen kent vast wel de bekende gekleurde balken of the muziek van de Ocean Loaders. Maar goed, ik kreeg gekleurde balken, wederom een goed teken. Tot dat het scherm ineens weer blanco werd, er alleen nog “READY.” stond, gevolgd door een knipperende cursor op de regel er onder.

En zo ging het vroeger dus altijd. Dit was een game die ik zelf maar weinig heb gespeeld, maar wel gespeeld zag worden door mijn broer en neef. Ik mocht dan ook wel even, waardoor mijn interesse in de game groeide. Maar het laden was al moeilijk en werd er uiteraard niet meer beter op. Daardoor voelt dit dus als the one that got away, de game die in altijd wilde spelen. Maar ik kreeg het gewoonweg bijna nooit voor elkaar.

Gek genoeg is die herinnering altijd blijven hangen, maar heb ik de game nog altijd niet beschikbaar in de collectie. Geen idee of ik de game nu nog steeds leuk zou gaan vinden, maar ik ben wel van plan om daar eens achter te komen!

[Dynamike]

--- Guest Entry ---

Spiky Harold


Release date: 1986
Ontwikkelaar / Auteur: Simon Clarke
Soundtrack: Graham Marsh/Simon Clarke
Publisher: Firebird

Vuurvogel, een goede start
In de tijd van de C64 begreep ik als kind nooit zo goed wie al die namen waren voordat een game begon. Of het nu de ontwikkelaar was, de uitgever of de groep die de game had gekraakt (waar nodig); als er andere games tof waren die dezelfde beginschermen hadden was het een voorbode voor iets goed. Zo heb ik jaren lang elke game die gekraakt was door de groep Eaglesoft beschouwd als een "dit moet goed zijn!"-game. Wat waren we lekker bleu in die tijd....


Maar Spiky Harold had ook een vogel. Niet de adelaar van Eaglesoft, maar Firebird. De uitgever van de klassiekers zoals Bubble Bobble, Decathlon en heruitgaven van Activision games zoals H.E.R.O. en River Raid. Firebird stond in mijn ogen in die tijd voor kwaliteit. Dit logo tezamen met de geweldige art op de voorkant van de hoes van het cassettebandje zorgde ervoor dat ik in de zomer van 1986 deze game kocht.

Trier bracht C64 plezier!
Spiky Harold was een game die ik kocht in de grote stad Trier in Duitsland. Ik reed niet voor Spiky naar Duitsland omdat deze niet in Nederland te koop was, maar ik was met mijn ouders en mijn zusje op vakantie in Duitsland. En wellicht stoot ik iemand tegen de zere knie maar als 10-jarig ventje zijn vakanties in Duitsland maar stom. Super stom. En vervelend. Want een vakantie in Duitsland is niet zwemmen en liggen op het strand. Het is niet dobbelen met een luchtbedje in een zwembad. Het is niet ontspannen en je niet vergeten in te smeren. Nee. Vakanties in Duitsland.... in 1 zin... Midgetgolven in de regen. Dat zijn vakanties in Duitsland. En deze was niet anders.



Waar wij precies zaten weet ik niet, maar ergens in een vakantieoord vlak buiten Trier. Want daar zijn we meerdere malen geweest. Trier had een groot plein in het midden van het centrum (zo staat het mij bij) en aan dat plein zat een enorm warenhuis. De Duitse V&D. En daar waren natuurlijk C64-games te vinden. De eerste keer dat wij daar heen gingen heb ik daar een lange tijd staan kijken. Want er moest natuurlijk een souvenir mee naar Nederland. Maar.. welke game? En stonden er velen. Meer dan in Nederland. Want in Duitsland was de C64 nog populairder dan bij ons. Die dag, die eerste keer, kon ik nog geen besluit maken. Ik moest er over nadenken. Een nachtje over slapen.

Eén nacht werden er wat meer en het einde van de vakantie kwam in zicht. Als ik dus iets wilde moest ik wel een keus gaan maken. Wikken en wegen, en wat was dan de aantrekkingskracht bij de keuze maken? Dat is iets dat volgens mij mee op gevoel gebeurde dan dat je echt een weloverwogen keuze maakte. Maar hij was gemaakt. Met ons mee in de auto terug naar Nederland ging Spiky Harold. Een egel die zich klaar aan het maken was voor zijn winterslaap...



Prikerige Harold
Spiky Harold is een game die we later misschien onder de kop Europlatformer zouden scharen. Te veel kanten die je op kan, te veel te verzamelen en natuurlijk de vriend van elke speler: tijdsdruk. Harold maakt zich namelijk op voor de winterslaap. Maar hij moet natuurlijk wel genoeg eten en drinken hebben. In de wereld zijn 57 items te vinden die Harold de winter door moeten helpen. De items variëren van appels en uien tot wijnglazen en gele bollen die op XTC-pillen lijken. Zodra je al deze 57 items hebt bemachtigd en je nog levens over hebt en tijd (je hebt maximaal 24 uur in-game tijd) is het aan jou om terug te keren naar je holletje. Behaal je dit, is de game afgelopen en heb je hem uitgespeeld.

Gameplay


De gameplay is simpel. Spiky Harold kan van links naar rechts lopen en springen. De truc en lastigheid zit hem in dat zijn spring enorm is. En je daardoor dus ook te ver of te hoog kan springen. Tijdens je toch naar de 57 items wordt je namelijk lastig gevallen door slakken, wormen en zelf vliegende hamers met zwavelwolken. Het is een bond gezelschap aan tegenstanders die Harold voor zijn kiesjes krijgt.

Dat waren de tijden...
De game ligt hier nog altijd in de gameroom. En ondanks dat ik hem niet dagelijks in mijn handen heb is dit wel een tape die ik ga inladen zodat mijn Commodore 64 Ultimate is gearriveerd. Het zal niet de eerste game van tape zijn die ik ga inladen, dat zal The Last Ninja zijn. Maar Spiky Harold staat wel hoog op de lijst van games. En wellicht dat ik dan deze winter mijn vakantievriend Harold kan helpen om een hele vruchtbare winterslaap te houden.

[Apenheul]

Ik zie Strip Poker

[OldSchool]

Ik zie Strip Poker

Ik kan je vertellen dat ik deze game wel eens uitgekl, uhm, uitgespeeld heb!

[arjen1981]

IK+ kom je niet onderuit maar die poster plakker ziet en klinkt conceptueel heel leuk. En een guest entry! Erg mooi topic wordt dit al.

[Pius]

Komt deze niet voor in een AVGN-aflevering?

Geen idee, eerlijk gezegd. Ik kijk niet veel YouTube, ik vind het al heel wat dat ik weet wie je bedoeld .

Toch een andere game zo te zien, ziet er wel vergelijkbaar uit.

[Pius]

Gaaf verhaal ook Mike, leuk!

[OldSchool]

Komt deze niet voor in een AVGN-aflevering?

Geen idee, eerlijk gezegd. Ik kijk niet veel YouTube, ik vind het al heel wat dat ik weet wie je bedoeld .

Toch een andere game zo te zien, ziet er wel vergelijkbaar uit.

Is dat die van Data East? Want Epyx kreeg wel problemen in de VS. International Karate zou teveel op deze game lijken.

Dus de verwarring is dan ook wel begrijpelijk.

[OldSchool]

Topografie Europa



Release date: 1984
Ontwikkelaar / Auteur: Cees Kramer
Publisher: Radarsoft

Cassette bandjes & Turbo loaders
Dezelfde topics blijven terug komen natuurlijk. In dit geval, twee topics tegelijk. Nu blijkt dat de huidige datasette ineens wel weer (deels) onze oude bandjes wil laden, ben ik er weer ingedoken. Maar gezien het uiteindelijk toch tapes betreft, duurt het wel even voor je ergens doorheen bent. Als je een zijde van een 90 minuten tape pakt, ben je dus sowieso wel zo’n 45 minuten bezig om te kijken welke games er nou op staan. Zojuist heb ik één kant afgerond. Wat blijkt? Er staan maar liefst 20 games en 3 chiptunes op één kant!

Van die 20 games wilde vrijwel alles starten. Dat is mooi. Ik kwam games tegen die ik me goed kon herinneren en veel gespeeld heb. Maar ook games waarvan ik dacht: ‘Huh?’. Iemand ooit gehoord van Phantom Karate Devils? Nee, ik ook niet. En na een rondje kan ik je ook vertellen dat je deze niet hoeft te onthouden. Geen herinnering meer aan, dus gaat ook nooit terug komen in deze anthology. Maar ik kwam bijvoorbeeld ook het eerder besproken H.E.R.O. tegen, die wel een entry verdiende. Iets wat in me in ieder geval weer even terug bracht naar vroeger, was Radarsoft’s Topografie Europa!

De gameplay

In Topografie Europa vlieg je met een helicopter over de kaart van Europa. Het blijft oud, dus heel realistisch is de kaart niet. Maar zeker wel realistisch genoeg om herkenbaar te zijn. Het start menu geeft je vier opties, maar de enige die telt is de optie ‘Het Stedenspel’. Daar ging het namelijk allemaal om. Daarna krijg je de mogelijkheid om een van de vier moeilijkheidsgraden te kiezen. Wil je alleen hoofdsteden? Of wil je ook kleinere steden? Maak uw keuze!



Zodra het spel start, heb je de controle over een helicopter. En je hoort hem ook vliegen, wat op de langere termijn best irritant begint te worden, maar dit terzijde. Bij de start krijg je direct een zoek opdracht. Afhankelijk van de moeilijkheidsgraad die je hebt gekozen, zal dit een grote, danwel een kleinere plaats in Europa zijn. Ik kreeg net als eerste stad Barcelona. Vervolgens zet je met je helicopter koers naar Spanje. Zodra je in de beurt van Barcelona komt, begint de stad op te lichten in de vorm van een knipperende rode stip. Zodra je exact boven de stip vliegt, verdwijnt hij en ontvang je je volgende opdracht. In mijn geval Odessa. Je zet je nieuwe koers uit en zo blijft het spel zich herhalen.

Dit alles gaat echter wel op tijd. Mocht je niet weten waar Odessa ligt, dan kun je niet onbeperkt rond blijven vliegen in de hoop dat je hem een keer tegen komt. Je start elke game met drie minuten. Lukt het je om in die drie minuten genoeg plaatsen binnen de tijd te ontdekken, krijg je een minuut bonus. Uiteindelijk wil je zo lang mogelijk blijven spelen en zoveel mogelijk plaatsen scoren. Het is natuurlijk een educatieve game, maar doordat het een score bijhoudt is het toch ook écht een game. Meestal zijn educatieve games niet zo populair, maar dat was in dit geval wel anders. Naast Topografie Europa, was er ook nog een versie voor Nederland en de Wereld.


De herinnering
Wat meteen opvalt, is dat 1984 een compleet andere tijd was. Als je kijkt naar het landen overzicht, dan is het duidelijk dat er wat wezenlijke veranderingen hebben plaatsgevonden. Zo bestond in dit overzicht Joegoslavië nog. Was Duitsland nog opgedeeld in West en Oost. Tsjechoslowakije was nog één land. En als je écht goed op hebt gelet, mis je een aantal landen, zoals Estland en Oekraïne. Maar in deze tijd vielen deze en een aantal andere landen nog binnen de Soviet Unie. En dat werd destijds toch wel enigszins gezien als de grens van Europa, hoewel er dus ook steden in het westen van de Soviet Unie voorkwamen in het spel.

Ik vind het altijd lastig om dingen in een goed tijdsperspectief te plaatsen. Dus in welk jaar we nu exact de Commodore 64 in huis kregen? Geen idee. Wel weet ik dat we hem al hadden toen ik nog op de lagere school zat. De Zonnewende, waar op de locatie vandaag de dag een appartementencomplex staat. Ik weet in ieder geval wel nog dat we in groep zeven topografie kregen. Dat waren grote kaarten met landen er op afgebeeld. Uiteraard werden de (grotere) steden er op afgebeeld en daarnaast ook dingen als zeeën en rivieren. De kaarten waar je van moest leren waren blauw. Als je een overhoring wilde doen, waren de kaarten rood. En dan kon je de kaarten ‘halen’. Ik was erg trots, dat ik als eerste alle kaarten had gehaald. Daarmee troefde ik Mark Wanders net af. Die wel bezwaar aantekende. Want ik had een knie blessure (achter in de tuin in de sneeuw aan het hockeyen en mijn knie enorm overstrekt) en mocht in de gym tijd verder werken. En daar had hij natuurlijk wel een punt. Maar toch, ik was eerder klaar!

Het moge duidelijk zijn dat kleine Dennis topografie erg leuk vond. En het moge dan ook geen verrassing zijn, dat deze topografie spelletjes enorm aansloegen bij mij. Maar eigenlijk ook bij mijn broer en neef. Vaak waren we ‘samen’ aan het spelen. Er was er maar één met de joystick in de hand, maar er werden veelvuldig aanwijzingen gegeven. Het was natuurlijk erg geschikt om mee te kijken en te spelen. We probeerden altijd om steeds verder te komen en daarbij was geheugen natuurlijk ook belangrijk. Want zelfs steden waar je nog nooit van had gehoord, wist je uiteindelijk toch te liggen.

[Pius]

Haha lekker Oldschool dit (pun inteded). Ik moet nu terugdenken aan mijn jeugd met de RedCat-topgrafie-games. Redcat en de spannende stedentocht heette die volgens mij. Mooie herinneringen aan, maar nu vast ook niet meer speelbaar. Sorry voor deze offtopic-reactie, maar jouw verhaal roept dit gevoel bij me op haha.

[OldSchool]

Haha lekker Oldschool dit (pun inteded). Ik moet nu terugdenken aan mijn jeugd met de RedCat-topgrafie-games. Redcat en de spannende stedentocht heette die volgens mij. Mooie herinneringen aan, maar nu vast ook niet meer speelbaar. Sorry voor deze offtopic-reactie, maar jouw verhaal roept dit gevoel bij me op haha.

Geen probleem, man, dat is precies waar dit topic voor is bedoeld!

[Slati]

Wederom erg leuk om te lezen. Vooral met het geluid van International Karate op de achtergrond. Ik vind de soundtrack van de eerste game (zonder +) inderdaad beter. Heb hem een paar jaar terug op een minidisc gezet (toen ik dat format weer herontdekte. Nostalgie schuift op hè, met de jaren) samen met andere C64 knallers en luister er nog geregeld naar.

Ik heb Ik overigens nooit op de C64 gespeeld. Maar wel heel veel op de Amiga. En dat is dan ook mijn favoriete versie. Dat spel met die ballen was echt geweldig. In mijn herinnering heb ik dat spelletje zelfs een keer uitgespeeld, al weet ik niet eens of dat wel mogelijk is. Wat gaat dat snel. Zo ver als toen zal ik nu nooit meer komen.

Wij gingen vroeger altijd naar Zeeland op vakantie. Dat vond ik toen ook maar saai. Ik heb zelfs een keer mijn C64 meegenomen naar het vakantiehuisje. Mijn ouders waren vast blij toen ik op een gegeven moment een Atari Lynx had. Die nam veel minder plek in in het Kadetje van mijn vader.
Dat gevoel heb ik trouwens een paar jaar geleden herbeleefd toen we in Groningen op vakantie waren. Dat was ook vrij saai. Een Groningen had een C64 Maxi voor een mooie prijs te koop. Alleen ophalen. We waren er toch, dus gedaan. En toen zat ik wederom met een Commodore in een vakantiehuisje

[OldSchool]

Wederom erg leuk om te lezen. Vooral met het geluid van International Karate op de achtergrond. Ik vind de soundtrack van de eerste game (zonder +) inderdaad beter. Heb hem een paar jaar terug op een minidisc gezet (toen ik dat format weer herontdekte. Nostalgie schuift op hè, met de jaren) samen met andere C64 knallers en luister er nog geregeld naar.

Ik heb Ik overigens nooit op de C64 gespeeld. Maar wel heel veel op de Amiga. En dat is dan ook mijn favoriete versie. Dat spel met die ballen was echt geweldig. In mijn herinnering heb ik dat spelletje zelfs een keer uitgespeeld, al weet ik niet eens of dat wel mogelijk is. Wat gaat dat snel. Zo ver als toen zal ik nu nooit meer komen.

Wij gingen vroeger altijd naar Zeeland op vakantie. Dat vond ik toen ook maar saai. Ik heb zelfs een keer mijn C64 meegenomen naar het vakantiehuisje. Mijn ouders waren vast blij toen ik op een gegeven moment een Atari Lynx had. Die nam veel minder plek in in het Kadetje van mijn vader.
Dat gevoel heb ik trouwens een paar jaar geleden herbeleefd toen we in Groningen op vakantie waren. Dat was ook vrij saai. Een Groningen had een C64 Maxi voor een mooie prijs te koop. Alleen ophalen. We waren er toch, dus gedaan. En toen zat ik wederom met een Commodore in een vakantiehuisje

Ha! Mooi verhaal! Op vakantie met een C64 zou vroeger geen straf zijn geweest. Tof dat je dat kon herbeleven met de C64 Maxi. Daar zit ook de betere joystick bij heb ik me laten vertellen. Als ik die ooit goedkoop tegen kom, laat ik hem zeker ook niet liggen.

Je kon het ball deflecten inderdaad uitspelen en dan kreeg je bonus punten. Maar ik moet bekennen dat ik dat alleen maar weet van YouTube, want het is mij nooit gelukt!

Grappig dat je c64 tunes op Mini-Disc hebt gezet. Dat heb ik dus een paar jaartjes terug ook gedaan, om te kunnen luisteren onderweg. Ik vind oude tech altijd interessant. Gewoon leuk om nu te kunnen hebben, wat je vroeger interessant vond maar niet had. Mini-Disc was tof, maar prijzig. En toen het branden van cd’s zijn intrede deed ook niet meer zo nodig. Maar wel tof om dat later alsnog te ontdekken.

[Apenheul]

Ik hoopte al dat Radarsoft voorbij zou komen. Ik ben persoonlijk het meest bekend met het apel Eindeloos die hier hopelijk ook nog wel voorbij gaat komen.

[OldSchool]

Ghostbusters



Release date: 1984
Ontwikkelaar / Auteur: David Crane
Soundtrack: Russell Lieblich
Publisher: Activision


RUN! En nu..?
Het aantal officiële games dat we hadden was klein. Dat betekende dus dat we vooral games kopieerde. Geen hoesje om iets van af te leiden, geen manual die je vertelde wat je moest doen. Je ging gewoon een game laden, typte ‘RUN’ en ging spelen.

Nu was de C64 natuurlijk het meest geavanceerde systeem uit de geschiedenis, dus vaak was de game relatief eenvoudig te doorgronden. Maar soms ook echt helemaal niet. Het kon soms alleen al een uitdaging om een game te starten. Niet altijd werd dit duidelijk gecommuniceerd. Het kon ‘F1’ zijn. Of de spatiebalk. Of de vuurknop van je joystick. En het lijstje met mogelijkheden was op zich nog wel langer dan dat. Ik herinner me de beweging om met één hand zoveel mogelijk toetsen tegelijk in te duwen. Dat lukt in twee á drie keer. En dan hopen dat het spel wilde starten. Want het wilde ook nog wel gebeuren dat de game al was vast gelopen en je de C64 uit en weer aan moest zetten.

De game waar ik het vandaag over ga hebben is zo’n game die ik wel speelde, maar nooit echt helemaal door had wat nou de bedoeling was. Waar deed ik het nou voor? En ik moet bekennen, na een poging op mijn huidige leeftijd, werd het niet veel duidelijker.


De game

Het titelscherm is wel legendarisch. Je zag een groot Ghostbusters logo op een zwarte achtergrond en je hoorde een stem! Ghostbusters! Ha ha ha ha ha! Daarna begint een enigszins simpele versie van dé muziek. Ik hoor het nu al weer door mijn hoofd gaan.

De game begint met een vragenlijstje. Of eerder een soort sollicitatie gesprek. Vervolgens krijg je van de bank 10.000 dollar om jouw Ghostbusters dependance te starten. Het geld gaat direct op aan een auto en wat toebehoren. Waar die toebehoren nou precies voor zijn? Geen idee. Maar het was tof dat je ze met een vorkheftruck op je auto kon plaatsen. Als je dit hebt gedaan, begint de game dan echt.


De gameplay

Oke, dit is wat ik vroeger wist. Je begint met een scherm van een soort wijk. Een knipperend gebouw liet zien waar het spookte. Vervolgens ging je daar naar toe met het enorme Ghostbusters logo en drukte je op de vuurknop. Daarna kreeg je een scherm wat een grote driebaansweg moest voorstellen en reed je met de auto naar de gekozen locatie. Waarom heb ik nooit begrepen, want er gebeurde voor zover ik wist nooit iets onderweg.



Eenmaal aangekomen kwam je in een nieuw scherm. Je stond voor een gebouw waar een geest rond spookte. Je weet wel Slimer? Als het mis ging hoorde je “He slimed me!”. Maar als het lukte wist je het spook te vangen. Dit deed je door eerst een val te plaatsen. Vervolgens positioneerde je een Ghostbuster rechts en links en deze begonnen hun straal af te vuren in een richting van 45 graden. Doel was om het spook tussen die stralen te vangen, precies boven de val. Wat tricky was: door naar rechts te bewegen ging het linker poppetje naar rechts, door naar links te bewegen ging het rechter poppetje naar links. Je kon dus niet terug. Had je het spook precies boven de val, dan drukte je op de vuurknop en met een beetje geluk zat het spook in de val. Pas wel op, want de stralen van de poppetjes mochten elkaar niet raken.



En hier stopt voor mij de kennis. Wat je nou verder moest doen? Geen idee. Ik heb dit spel best wel vaak gespeeld vroeger. Maar dit had wellicht meer te maken met de populariteit van de film dan met de game zelf. Ik heb een longplay gekeken op YouTube. Wat blijkt? Die gele spookjes die vanaf het begin richting het midden van de wijk gaan, kun je onder het rijden vangen. Blijkbaar is dit de bedoeling. Je blijft tot het einde Slimers vangen en uiteindelijk komen het slot en de sleutel die je ineens herkent, ook bij elkaar in het midden. Dan komt de marshmallow man en die blokkeert op een bepaald moment de ingang. Dan moet je door zijn benen het gebouwen in zien te komen en een portal sluiten. Easy toch?

Zelfs na het zien van de longplay snap ik de game niet helemaal. Kan uiteraard aan mij liggen. Maar ik heb eerder het idee dat de game van zichzelf gewoon niet te veel informatie geeft over wat je moet doen en tegelijkertijd te veel informatie geeft waardoor wat je moet doen niet duidelijk is. En mijn beschrijving van de gameplay helpt je waarschijnlijk ook niet veel verder. Het is desondanks wel een game die iedereen in die tijd speelde, dus ik raad je aan de game gewoon zelf te proberen.


De herinnering
De herinnering aan deze game is voor mij niet heel bijzonder. Ik weet dat mijn broer en neef het regelmatig speelde. Ik deed wel mee, maar eerlijk gezegd vond ik het zelf niet zo veel aan. Wel was Ghostbusters in de jaren 80 een grote film en dat zal deels de aantrekkingskracht verklaren.



De film is uit 1984 en ik was toen zeven. En aan de film heb ik wél een blijvende herinnering overgehouden. Onze oom Jon, broer van mijn moeder, nam mij en mijn broer mee naar de bioscoop. Voor mij was dit de eerste film die ik ooit in een bioscoop zag. En dat was best indrukwekkend. En wel een beetje spannend. Sowieso voelde alles enorm aan. Grote hal, grote zaal, groot scherm. Ik voelde me best wel klein weet ik nog.

En de film vond ik op bepaalde punten best spannend. Op een bepaald moment zelfs zo spannend, dat ik blij was dat ik moest plassen. Goed moment om de film even te ‘pauzeren’ als het ware. Dus ik die grote zaal uit, door de grote hal naar het toilet. Ik deed wat ik moest doen en wilde terug naar de film. Ik loop naar de deur, klink omlaag, maar de deur ging niet open. Ik trekken, duwen, nog harder trekken, maar wat ik ook deed, de deur ging niet open. Ik raakte, gepaard gaande met een snik, redelijk in paniek, maar dwong mezelf om na te denken. Het is niet logisch, als je naar binnen kan, moet je ook naar buiten kunnen. Ik keek om me heen en een paar meter verderop was er een exacte kopie van de deur waar ik net zo hard aan stond te rammelen. En wat bleek? Die deur bracht me weer terug in de hal. Ik terug naar de film, die daarna niet meer zo eng was gelukkig.

Achteraf had ik misschien beter kunnen beginnen met een Disney film. Maar dan had ik nu niets te vertellen gehad!

[Dynamike]

Is Ghostbusters eigenlijk uit te spelen? Ik heb nog nooit een longplay bekeken van de game, maar ik kan me niet heugen ooit gehoord te hebben dat iemand deze uitgespeeld heeft. Het was inderdaad wel wat je zegt, Dennis, iedereen speelde dit. Want het was grappig, er zaten gesproken teksten in en ieder kind in de jaren 80 was fan van de films en de personages. Dit is echt een classic.

[Apenheul]

De beschrijving doet me een beetje denken aan de game Alley Cat op MS-DOS, daar had ik ook nooit een idee van wat nou precies de bedoeling was (en toch bleef ik de game regelmatig spelen).

[OldSchool]

Is Ghostbusters eigenlijk uit te spelen? Ik heb nog nooit een longplay bekeken van de game, maar ik kan me niet heugen ooit gehoord te hebben dat iemand deze uitgespeeld heeft. Het was inderdaad wel wat je zegt, Dennis, iedereen speelde dit. Want het was grappig, er zaten gesproken teksten in en ieder kind in de jaren 80 was fan van de films en de personages. Dit is echt een classic.

Hij is inderdaad uit te spelen. Van wat ik begrijp, openen het slot en de sleutel een portal. Zodra dat gebeurt kun je die sluiten. Als ik het goed heb begrepen tenminste. En voor het sluiten van die portal hoef je volgens mij niet echt iets te doen, behalve dan dat Michelin poppetje te ontwijken.

Maar het kàn.

[OldSchool]

De beschrijving doet me een beetje denken aan de game Alley Cat op MS-DOS, daar had ik ook nooit een idee van wat nou precies de bedoeling was (en toch bleef ik de game regelmatig spelen).

Oe! Die ken ik ook nog! In mooie CGA kleuren, toch?

[arjen1981]

Ik ken deze als de SMS versie van Compile / Sega. Die is op veel punten en vooral speelbaarheid wel verbeterd. Veel meer gestuurd ook: auto upgraden > spoken vangen > eindbaas in het gebouw.