
Shin Megami Tensei V: Vengeance
Volgens Nintendo heb ik het spel ‘90 hours or more’ gespeeld. Maar eindelijk uitgespeeld. Ik dacht dit te doen voor ik op vakantie ging, begin juli. Maar de baas die ik destijds moest verslaan was pittig en het lukte me niet op tijd. Vorige week de boel weer opgepakt. En nog steeds was die baas pittig. Uiteindelijk flink gesleuteld en lukte het. Een juichkreet kwam van diep.
Maar, het is SMT. Dus daar waar ik dacht dat dit de laatste eindbaas zou zijn, bleek niets minder waar. Er kwam er nog eentje, genaamd Tehom. Maar aan begonnen en wat denk je? Die lukt gewoon in één keer. En wat denk je? Het was weer niet de eindbaas. Want daar was Lucifer. Een vervelend ventje, niet alleen van reputatie, maar ook met zijn almighty en piercing attacks. Ik had er even geen zin in en ben maar het spel weer wat gaan spelen. Wat side quests. Maar ook dat ging weer even vervelen en ik dacht net: oké, ik fan even serieus een poging doen. Niet om het te halen, maar vooral om te zien hoe ik mijn party moest aanpassen om het te kunnen halen.
Maar wat denk je? Het lukte in één keer. En wat denk je? Dit was wél de enige echte final boss. Van de story mode dan, want er zijn in het spel nog wel wat zogenaamde super bosses te vinden. Maar dat mag de pret niet drukken. De credits rolde over het scherm.
Ik voelde niet dezelfde voldoening die ik voelde na Tiamat. Ik schrok wel even bij Lucifer toen hij in één klap meer dan 5000 health healde. Maar dit bleek gelukkig eenmalig. Al met al wel genoten van deze game. In het begin even wat struggles met de besturing, maar die kreeg ik gelukkig wel onder de knie. De cheap deaths in het begin waren wel jammer, maar daar leer je mee leven. Uiteindelijk genoten van de puzzels die de game biedt. Wat mij betreft een aanrader als je van RPG’s houdt.



















