Old School’s Commodore 64 Anthology: Bruce Lee!

[Fing3r]

Kid Grid vroeger ook best wel veel gespeeld, vrij simpele maar vermakelijke game!

[OldSchool]

Xerons



Release date: 1984
Ontwikkelaar / Auteur: Andrew Trott
Publisher: Supersoft


Kleur!
Vorige keer sprak ik over kleur gebruik in games en de indruk die dat op mij maakte toen ik nog jong was. Vorige keer noemde ik Kid Grid, die gebruik maakte van contrast en kleurrijke patronen in de levels. Ik heb er besloten even een trilogie van te maken. Er zijn er eigenlijk direct vier die me in gedachten schieten, maar eentje bewaar ik voor iets anders. De eerste was dus Kid Grid, dit keer wil ik het hebben over Xerons.


De game

Andrew Trott, in de games zichzelf presenterend als A. Trott, heeft enkele Arcade conversions op zijn naam staan. Xerons is duidelijk gebaseerd op de game Galaxian, maar ook zal Space Invaders direct bij je opkomen. Deze games liggen natuurlijk ook dicht bij elkaar.

De game is relatief eenvoudig gemaakt, maar wel genadeloos goed. En credits voor de laagste alien. Hoewel deze het minste punten oplevert, heeft hij absoluut de mooiste grafische cyclus. Het lijkt op een langgerekte ‘X’ op zijn zij. Zodra hij van plan is te gaan afdalen om je onder vuur te gaan nemen, kleurt hij groen en begint te draaien. Eerst langzaam, dan steeds sneller. Geweldig gedaan.


De gameplay
De gameplay lijkt dus sterk op dat van Galaxian. Je scherm begint met een overvloed aan invaders. Ze zijn wel goed georganiseerd, uiteraard, de linies zijn kaarsrecht. Net als in Galaxian, komen de aliens op je af. Soms alleen, soms in groepjes. Ze vuren ook projectielen op je af, dat hoort er natuurlijk bij. Of een alien beweegt of niet, maakt uiteraard ook uit. De scores verdubbelen namelijk als je in alien vernietigd tijdens één van zijn aanvallen.



Er zijn drie verschillende aliens. De paarse, de witte en de gele. Deze zijn respectievelijk 10, 30 en 50 punten waard. Tenzij ze ten onder gaan tijdens een aanval, dan is het 20, 60 en 100 punten. Even uit mijn hoofd gezegd, zijn er vijf levels die rouleren. De levels worden steeds een beetje moeilijker. De levels kenmerken zich door een bepaalde startpositie van de aliens, met bijbehorende wisselende aantallen. Je herkent de levels door de grote gekleurde balken aan de onderzijde van het scherm.


De herinnering
Dit soort games waren altijd al een favoriet van me. Space Invaders, Galaxian, Demon Attack, Galaga. Stuk voor stuk toppers die ik nog altijd leuk vind om te spelen. Voor mij was de allereerste game in dit genre ‘Space Monsters’ op de Videopac. Daarna kregen we de Commodore. Ik heb geen duidelijke herinneringen aan Galaxian of Space Invader. Wel aan zowel Galaga als Xerons. Galaga was natuurlijk vooral berucht om zijn challenging stages. Als je daar álle hits wist te halen was je een baas.



Xerons was qua gameplay wat meer rechttoe, rechtaan. Precies zoals Galaxian dus. Maar de manier waarop deze game werd gepresenteerd, vond ik wel fantastisch destijds. De eerder genoemde animatie van de 10 punten alien. Maar ook de sterren achtergrond. De geluidseffecten zijn simpel, maar wel doelmatig en passend bij de game. En dan dus de hypnotiserende gekleurde balken aan de onderzijde van een level. Het begint met rood, maar je krijgt ook blauw, groen, geel. Het feit dat die kleuren mee veranderden vond ik een uitdaging. Ik was meer bezig met het behalen van een nieuwe kleur, dan met het behalen van punten. Het was op zich een teleurstelling toen ik er achter kwam dat er een aantal levels in een loop terug kwamen. Maar dat is niet iets wat ik vanzelfsprekend haal of haalde.

Op dit moment is Xerons een van mij favoriete games voor de C64. Even snel een rondje is heerlijk. Vanwege mijn liefde voor de game, heb ik ooit een versie op cassette gekocht. Het blijft een cassette, helaas werkt maar één zijde nog. Maar gelukkig staat hij ook op een diskette!

[OldSchool]

Skramble



Release date: 1983
Ontwikkelaar / Auteur: Darrel Etherington
Publisher: Anirog


Kleur!
Vandaag de derde en laatste game uit de ‘kleuren-trilogie’. Na Kid Grid en Xerons is het de beurt aan Skramble. Een game waarin kleur wederom een belangrijke rol vervulde. Aan de kleur van de achtergrond kon je ook in deze game zien in welk level je bezig was.


De game

Skramble is overduidelijk gebaseerd op Scramble. See the difference? Scramble was een Arcade game van Konami. Er worden een aantal zaken toegeschreven aan deze game. Zo zou het de eerste game zijn met verplichte scrolling, een tijdslimiet in de vorm van brandstofverbruik en meerdere verschillende levels. Aldus Wikipedia. Daarnaast herkennen de deelnemers de naam wellicht van het verhaal rondom een retro challenge. Deze game was namelijk de game waarop Carol Shaw het bekende River Raid baseerde.

Er zijn veel versies van Scramble op de Commodore 64 te vinden, maar geen van allen een versie van Konami. Iedereen met een goed stel hersens kon natuurlijk een game ‘namaken’ en dat gebeurde dan ook veelvuldig. En vaak was dit dan ook absoluut niet een game die onderdeed voor de grote broer. Dit keer gaan we kijken naar Skramble, de kloon uitgebracht door Anirog.


De gameplay

Skramble is een auto-scroller. Het is voor een groot deel een shmup. Je vuurt raketten af, die gewoon rechtdoor gaan. Tegelijkertijd gooi je bommen. Die gaan met klein een boogje naar beneden. Je krijgt punten voor alles wat je weet te vernietigen. Het auto-scroll gedeelte maakt dat je ook de achtergrond moet ontwijken. Want je vliegt door een grote grot en de doorgangen zijn soms smaller dan je lief is. En ook in die gevallen is het belangrijk te blijven schieten.



De game heeft dus ook een timer, in de vorm van een fuel meter. Vergelijkbaar met de energiemeter in HERO. Gelukkig is het in Skramble vrij eenvoudig om bij te tanken. Je hoeft met je bommen alleen maar de tankstellages te bombarderen: deze zijn ter verduidelijking gelabeld met ‘fuel’. De eerste levels, in de game sectoren genoemd, zijn redelijk hetzelfde. Al wordt er elke sector wel iets nieuws geïntroduceerd. Maar daarna ontstaat er een nieuw soort level. Je moet je door een smalle gang weten te navigeren. Wat best nog lastig is in een autoscroller. Maar als je de truc eenmaal hebt, dan lukt het je voor de rest van je leven. In de laatste sector is het je taak één gebouw te bombarderen.



Heb je de zes sectoren succesvol doorgespeeld, start de game daarna in een loop weer bij de eerste sector. De sectoren onderscheiden zich dus in gameplay. Ze onderscheiden zich in ieder geval ook in kleur. Zo kun je altijd makkelijk zien in welke sector je je op dat moment bevindt. Het zijn zonder uitzondering allemaal korte levels, waardoor het uitspelen van de eerste zes sectoren slechts enkele minuten hoeft te duren.

Overigens: het autoscrollen verliep niet helemaal soepel. Vele jaren later is een versie uitgebracht met een fix hiervoor.


De herinnering
Kleur was zeker in de begintijd een onderscheidend kenmerk van de Commodore 64. Er is een ontzettend simpele game, genaamd Jupiter Lander. Deze game bestond eigenlijk alleen, zodat Commodore 64 deze game kon showen op de showmodellen in winkels. Een home computer die een game met kleur laat zien! Skramble maakte in ieder geval dankbaar gebruik van de kleuren mogelijkheden.

Grafisch gezien lijkt Skramble misschien een beetje underwhelming. Maar deze game is uit 1983. Ter verduidelijking, de Commodore 64 was pas in augustus 1982 op de markt. Als je de game in het juiste tijdsperspectief plaatst, laat het al behoorlijk wat zien van de mogelijkheden van de C64. De grote ontbrekende factor was het ontbreken van de muziek. Maar dat was in de beginperiode van de C64 vaker zo.

Wat grafisch wel sterk gedaan is in deze game, is dus dat kleurgebruik. Bij elke sector veranderd de kleur en met name sector 5 en 6 maakte op mij altijd indruk. Felle kleuren hadden nou eenmaal die neiging. Een van mijn favoriete kleuren op de Commodore 64 was de kleur cyaan. Daar had ik nog nooit van gehoord, maar heb ik leren kennen dankzij de Commodore. Hoewel de meeste kleuren dat niet hadden, was cyaan een kleur die van het scherm af kon spatten. Het werd al snel mijn favoriete kleur op de C64. Helaas maakt Skramble er geen gebruik van.

Als kind deed ik wel wat met basic. Ik weet niet precies meer waar het vandaan kwam, maar mijn vader was bezig met een zelf geschreven of overgenomen programma ‘Vlaggenparade’. Ik ging daar compleet mee aan de haal. Het was simpel weg een overzicht van de vlaggen van de landen van Europa. Maar ik moet er uren mee bezig zijn geweest om die vlaggen na te maken in basic. En dan aub ook geen toestanden met sikkels of andere aparte vormen. Want zo ver reikte mijn programmeer skills absoluut niet. Maar uiteindelijk werd er wel een mooie parade geprogrammeerd en ik moet toch eens opzoeken of ik die niet nog ergens kan vinden!

[Pius]

Ik lees alles met interesse Dennis, maar ik ken geen een van deze games hahaha.

[OldSchool]

Ik lees alles met interesse Dennis, maar ik ken geen een van deze games hahaha.

Maar nu leer je ze kennen .
Sowieso fijn om terug te horen dat het wordt gelezen. Altijd fijn!

[Slati]

SKRAMBLE is een spel dat ik vroeger ook speelde. Ik kwam echter nooit zo heel ver. Ik heb dan ook geen specifieke herinneringen aan de kleuren in dit spel. Maar herken dat wel, want dat had ik juist weer met een ander spel: XERONS.
Dat was een Galaxian clone. Ondanks de eenvoudige graphics spatte de kleuren van het scherm. Maar misschien kwam dat ook doordat ik bij dat spel de herinnering heb dat ik net het oude zwart-wit tv'tje van mijn ouders kon inruilen voor de eerste kleuren tv toen mijn ouders een nieuwe tv kochten.

Ik weet nog dat ik zo dicht op de tv zat dat mijn haren statisch werden. En lekker het contrast helemaal omhoog zetten. Geweldig!
Overigens weet ik ook nog dat die tv een afstandsbediening had. Zo luxe! Hij werkte op pieptoontjes of zo, of die waren toen in ieder geval hoorbaar voor mijn jeugdige oren. Elk knopje maakte een iets ander pieptoontje. En je kon hem een stuk in de tv duwen. Ik zou graag nog een keer achterhalen om welk merk/model dat ging.

[OldSchool]

SKRAMBLE is een spel dat ik vroeger ook speelde. Ik kwam echter nooit zo heel ver. Ik heb dan ook geen specifieke herinneringen aan de kleuren in dit spel. Maar herken dat wel, want dat had ik juist weer met een ander spel: XERONS.
Dat was een Galaxian clone. Ondanks de eenvoudige graphics spatte de kleuren van het scherm. Maar misschien kwam dat ook doordat ik bij dat spel de herinnering heb dat ik net het oude zwart-wit tv'tje van mijn ouders kon inruilen voor de eerste kleuren tv toen mijn ouders een nieuwe tv kochten.

Ik weet nog dat ik zo dicht op de tv zat dat mijn haren statisch werden. En lekker het contrast helemaal omhoog zetten. Geweldig!
Overigens weet ik ook nog dat die tv een afstandsbediening had. Zo luxe! Hij werkte op pieptoontjes of zo, of die waren toen in ieder geval hoorbaar voor mijn jeugdige oren. Elk knopje maakte een iets ander pieptoontje. En je kon hem een stuk in de tv duwen. Ik zou graag nog een keer achterhalen om welk merk/model dat ging.

Mooie herinnering! Ik herinner me vooral nog dat er naar de tv moesten lopen om kanalen te kiezen! Had je trouwens gezien dat Xerons voor Skramble kwam?

[Slati]

Had je trouwens gezien dat Xerons voor Skramble kwam?

Nee, dat had ik gemist . Gaaf dat je ook goede herinneringen hebt aan Xerons!. Ik hoopte bij je eerste posts al dat deze voorbij zou komen. Het is ook één van mijn favoriete oude games voor de Commodore 64 en ik heb hem ook op cassette. In mijn herinnering had ik vroeger alleen Xerons en niet Space Invaders, Galaxian of Galaga, en deze game was dan ook mijn eerste ervaring met dit soort spellen. Een andere variant hierop is een game waarvan ik benieuwd ben of je die ook nog de revue gaat laten passeren

[OldSchool]

Had je trouwens gezien dat Xerons voor Skramble kwam?

Nee, dat had ik gemist . Gaaf dat je ook goede herinneringen hebt aan Xerons!. Ik hoopte bij je eerste posts al dat deze voorbij zou komen. Het is ook één van mijn favoriete oude games voor de Commodore 64 en ik heb hem ook op cassette. In mijn herinnering had ik vroeger alleen Xerons en niet Space Invaders, Galaxian of Galaga, en deze game was dan ook mijn eerste ervaring met dit soort spellen. Een andere variant hierop is een game waarvan ik benieuwd ben of je die ook nog de revue gaat laten passeren

Wie weet! Ik ben in ieder geval wel bezig met de volgende en heb nog genoeg ideeën!

[OldSchool]

Bruce Lee



Release date: 1984
Ontwikkelaar / Auteur: Ron J. Fortier, Richard Mireky & Kelly Day
Soundtrack: John A. Fitzpatrick
Publisher: Datasoft


Bruce Lee!
Bruce Lee groeide in de jaren 70 uit tot een icoon. Begin jaren 70 maakte hij een aantal films waardoor zijn populariteit zo groot werd, dat je kunt spreken van een sterrenstatus. Hoewel Bruce Lee in 1973 op 32-jarige leeftijd onder mysterieuze omstandigheden om het leven kwam, bleef hij ontzettend populair. Het mysterie rondom zijn dood betrof vooral de oorzaak. Er werden vochtophopingen gevonden rondom de hersenen, die hem in een coma hadden doen belanden. Uiteindelijk werd dit zijn dood, maar er werd flink gespeculeerd over de oorzaak van de genoemde vochtophopingen.

Zijn populariteit duurde ook in de jaren 80 voort. De films werden nog altijd op tv getoond en kung fu werd extreem populair. Er was allerlei merchandise en natuurlijk kon uiteindelijk een videogame niet ontbreken. Oorspronkelijk uitgebracht voor de Atari 8-bits familie, werd de game al snel geport naar de MSX (niet de moeite waard) en naar de Commodore 64. Met groot succes.


De game

Bruce Lee is een action platformer. De titel was officieel een licentie. Zo werd de game later bijvoorbeeld uitgebracht voor de Evercade, simpelweg onder de naam Lee. Het titelscherm laat een afbeelding zien van Bruce Lee, en gaat gepaard met iconische muziek. Dit was een game waarbij je even wilde wachten met het starten van het spel, om eerst even de muziek te luisteren.


De gameplay
De gameplay was voor mij destijds een schot in de roos. Ik had niet eerder zoiets gespeeld. Het was een multi-screen platformer. De game toonde slechts één scherm tegelijk, zonder scrolling, maar het bevatte vele schermen. Wat Bruce Lee destijds uniek maakte, was de manier waarop je verder kwam in de game. Het begin bestaat uit drie schermen. Als je alleen heen en weer loopt, kom je niet verder. Maar in de schermen vond je vele lampionnen. En deze kon je ‘pakken’. Dit leverde niet alleen punten op, maar hiermee kon je ook nieuwe locaties unlocken. Een put schuift open, een muur verdwijnt, etc. Je had echt het gevoel dat je een avontuur aan het beleven was. Er zit ook veel variatie in de diverse schermen, waardoor de game telkens nieuwe dingen van je vraagt.



Uiteraard is er ook actie. In de meeste schermen verschijnen er na korte tijd twee vijanden. Een Ninja, in het zwart en Yamo, in het groen. De Ninja liet zich wat makkelijker verslaan dan Yamo. Maar vaak loste je een situatie het beste op door ze te vermijden. Er waren een aantal mechanismes die voor uitdaging zorgden. Zo waren er een soort van vuurpotten. Als jij of een van je vijanden daar overheen loopt, ontstaat er kort een vuur. Loop jij of iemand anders door dat vuur dan ben je, of is hij, dood. Ook werd er in de game regelmatig gebruik gemaakt van wat ik elektrische stromen noemen. Je herkende deze aan een geribbelde ondergrond. Hierover heen ging een klein wit stroompje. Bij aanraking was je af, dus je moest gebruik maken van springen en goede timing om deze over te kunnen steken. Er was in sommige schermen gewoon sprake van precisie platforming.



Ondertussen blijf je die lampionnen pakken. Voor punten en om verder te komen. De game biedt een verhaal, een avontuur. De game is binnen 20 minuten uit te spelen, als je hem door en door kent. Maar als je nieuw bent, dan zal dat zeker wat langer gaan duren. Het is in ieder geval een klassieker en één van de top games op het systeem. Ook zijn er nog fanmade sequels te vinden. Mocht Bruce Lee je ding blijken te zijn, zoek deze dan zeker op!


De herinnering
Bruce Lee was blijkbaar een bijzondere game. Want zelfs mijn ouders spraken af met familie om deze game te spelen. Mijn ouders waren toen zelf nog jong, ik denk begin 30. Het gaat te ver om te zeggen dat het echte gamers waren, maar ze liepen er zeker ook niet voor weg. En de game die op de Commodore 64 het meeste gespeeld werd, was absoluut Bruce Lee.

Normaal toen ik jong was, moest ik naar bed bij het begin van de serie ‘Zeg eens AAA’. De begintune is tot vandaag de dag een soort van trauma. Want welk kind wil nu naar bed? Maar dit keer was er geen ‘Zeg eens AAA’ op TV, maar werd de C64 aangesloten op de grote TV en maakte mijn ouders en de bezoekers zich op voor een potje Bruce Lee. Het eindresultaat was het zelfde: ik moest naar bed. Dus ik heb ze die avond niet zien spelen.

Maar ik heb mijn moeder het wel vaker zien proberen. Ze was het type speler die de joystick naar rechts bewoog als ze naar rechts wilde. Nu hoor ik je denken, maar dat moet toch ook? Alleen ik bedoel dan niet dat alleen de stick naar rechts ging, maar letterlijk het hele apparaat werd naar rechts bewogen. Net als vele anderen had mijn moeder moeite met het blauwe scherm. Door sommige ook ‘the blue screen of death’ genoemd.



Dit scherm was altijd voor iedereen bij ons thuis een uitdaging. Dit was wel het scherm waar we negen van de tien keer afgingen. Uiteraard waren mijn broer en mijn neef eerder met het uitspelen van de game dan ik. Maar nu kan ik het bijna met mijn ogen dicht. Ik weet precies wat ik moet doen, wat de timing is. Ik speel hem altijd wel meerdere keren per jaar door. Toen hij op Evercade uitkwam, maakte ik wel even een sprongetje. Want handheld speelt het natuurlijk al helemaal heerlijk.

Uiteindelijk heb ik de game ook lange tijd niet op de C64 zelf kunnen spelen. De tape waar de game op stond, deed het niet meer. Pas toen ik de xum1541 kocht, kon ik de game op diskette zetten en op originele hardware spelen. En later bleek met een ander tapedeck, de cassette die we hadden ook nog eens gewoon wél te werken. Ik heb zo ongelofelijk veel plezier beleefd aan deze game, dat ik hem zonder twijfel mega hoog in een top 10 aller tijden zou zetten.

[Apenheul]

Als je mij vraagt "hoe stel je je een Commodore 64 game voor?" dan denk ik aan Bruce Lee. Ook al hoor of lees ik er niet vaak over. Maar multi screen action platformer met dit soort sprites is dan wat ik in mijn hoofd zie. Ik heb erg veel zin om deze ooit te proberen.

[arjen1981]

Deze ben ik op aanraden van Dennis jaren terug eens gaan spelen. Het heeft mijn beeld van de C64 doen veranderden en is mijn favoriete spel op het platform.

De fan port op de SMS is mij favoriete versie en doet hier nog een schepje boven op.

Prachtig dat je ouders deze ook speelde.

[OldSchool]

Hier nog een bonus filmpje. Iemand heeft ooit augmented reality filmpjes gemaakt, enorm tof. En het geeft meteen ook een goede indruk van de sound effects.

[Dynamike]

Dit is een game die hoog op mijn lijstje staat als mijn C64U er is. Want deze heb ik nog nooit uitgespeeld of een serieuze poging gedaan om uit te spelen. En dat moet wel omdat ik weet dat hij bovenaan jou C64-list staat. Dus dat ga ik zeker doen!

[OldSchool]

Dit is een game die hoog op mijn lijstje staat als mijn C64U er is. Want deze heb ik nog nooit uitgespeeld of een serieuze poging gedaan om uit te spelen. En dat moet wel omdat ik weet dat hij bovenaan jou C64-list staat. Dus dat ga ik zeker doen!

Hou ik je aan! Mitch kan alvast ruimte maken in de lijst met uitgespeelde games!

[Pius]

Dit ziet er echt wel goed uit voor een C64 game zeg. Die sprites zijn echt lekker gedaan.

[Dynamike]

Dit is een game die hoog op mijn lijstje staat als mijn C64U er is. Want deze heb ik nog nooit uitgespeeld of een serieuze poging gedaan om uit te spelen. En dat moet wel omdat ik weet dat hij bovenaan jou C64-list staat. Dus dat ga ik zeker doen!

Hou ik je aan! Mitch kan alvast ruimte maken in de lijst met uitgespeelde games!

Dat sowieso zodra die C64 er is! Ik heb echt een hele rij met games die ik zou willen spelen en uitspelen.

[arjen1981]

Wat mooi die augmented versie!

[Slati]

Mooie herinnering. Vooral aan ouders die ook speelden. Mijn ouders hadden er niks mee. Ze snapten niet waarom ik urenlang achter mijn Commodore 64 zat met m'n neus tegen de beeldbuis. Ze vonden het geloof ik wel leuk toen ik werkstukken voor school ging uitprinten.

[OldSchool]

Mooie herinnering. Vooral aan ouders die ook speelden. Mijn ouders hadden er niks mee. Ze snapten niet waarom ik urenlang achter mijn Commodore 64 zat met m'n neus tegen de beeldbuis. Ze vonden het geloof ik wel leuk toen ik werkstukken voor school ging uitprinten.

Mijn ouders waren in dat opzicht erg makkelijk. Als we het leuk vonden, dan was dat genoeg. In veel opzichten (niet alle, het blijven ouders natuurlijk) mochten mijn broer en ik heel vrij bepalen wat we wilden en wat we leuk vonden. Het werd zelfs in die zin doorgevoerd, dat het ook tegen de stroom in mocht. Als een ander er wat van zou vinden, dan zei mijn moeder altijd: “Nou en? Als jij dat nou leuk vindt.”, eventueel aangevuld met “Laat ze maar naar zich zelf kijken.”. Games waren daar ook gewoon een onderdeel van en er was dan ook altijd wel weer wat te spelen.