Button Bashers Top 25 Draft: Nintendo Wii!

[toejam]

Mijn absoluut favoriete game op de Vita. Wetende dat deze zwiep-en-zwaailoos is ga ik deze toch ook in de gaten houden om een keer op te pikken voor de Wii. Gewoon omdat ze dat verdient.

[Apenheul]

Yay, een Vanillaware game! Mooie keuze.

Deze game was ooit de inspiratie voor een game van alumni van ons die destijds in Japan werkten en de Nederlandse cultuur wilden uitdrukken.

https://www.atrissi.com/hollandia-game/

[Pius]

Yay, een Vanillaware game! Mooie keuze.

Deze game was ooit de inspiratie voor een game van alumni van ons die destijds in Japan werkten en de Nederlandse cultuur wilden uitdrukken.

https://www.atrissi.com/hollandia-game/

Ziet er tof uit zeg. Ik zie de vergelijking qua art direction zeker.

[arjen1981]

Muramasa: The Demon Blade! Zeker verdiend! Voor mij staat deze ook boven Odin Sphere. Niet de beste Vanillaware dat blijft Dragon’s Crown. Waarom? Muramasa heeft veel minder dialoog dan Odin Sphere. Odin Sphere heeft zoveel karakters en zo veel visual novele. En daar knap ik sneller op af. Vandaar ook dat Dragon’s Crown bij mij de voorkeur heeft want dat is enkel en alleen prachtige actie en gameplay.

[arjen1981]

Sin and Punishment: Star Successor
Treasure
2010
Rail shooter
2 spelers

Sin and Punishment: Star Successor is misschien wel het meest pure voorbeeld van wat Treasure altijd al heeft gedaan. Volledig gefocuste arcade actie waarin skill opbouw en memorisatie van de levels de kern vormen. Elke seconde van dit spel voelt alsof het is ontworpen door mensen die precies weten wat de juiste flow is. Geen omwegen, geen stops, of onnodige expositie, focus op vijanden en daarbij projectielen afschieten en ontwijken.

Waar het eerste deel op Nintendo 64 al cultstatus bereikte, gaat Star Successor hier ruim overheen. Een eerste run duurt makkelijk acht uur, maar de echte speeltijd begint pas daarna, wanneer je de patronen begint te begrijpen en je runs gaat optimaliseren.



De Wii motion contoller is hier opnieuw geen gimmick, maar letterlijk de ideale controller voor rail shooters. Het richten voelt direct, precies en snel. Dit maakt juist het verschil met de nu populaire twin sticks. Treasure bouwt de encounters op in golven, waarbij het spel telkens test of je patronen herkent en beslissingen maakt onder druk.



De benodigde level memorisatie is hier geen straf. Dood gaan is leerzaam als in een Souls. Elke poging brengt je dichter bij dat punt waarop je niet meer nadenkt, en in een flow state bent. Het is echt niet anders dan de beste SHUMP’s van Treasure. En dat is het punt waarop Sin and Punishment voor de liefhebbers gaat schitteren. Star Successorrrrrr!!! En bijna elke andere titel op de Wii voorbij vliegt. De game is gebouwd om opnieuw te spelen, steeds strakker tot in perfectie.

Projectiel beheer valt op! wanneer ga je reflecteren, wanneer ga je focussen. Een prachtige systeem dat we ook uit menig SHUMP kennen.

Met reflecteren bedoel ik de ability waarbij je inkomende projectielen kunt terugkaatsen naar vijanden. In Star Successor hebben we een soort melee of slash move (bijvoorbeeld met het zwaard of energy swipe) die kogels of energy shots kan reflecteren. Dat is niet alleen defensief, maar vaak juist een enorme damage dealer tegen bosses die veel projectielen spammen.

Focussen is het richten op één doelwit om extra schade aan te brengen. Je houdt je vizier op één vijand waardoor je character automatisch snellere, sterkere of meer geconcentreerde schoten afvuurt.

Helemaal bij de bosses moet je hier wat mee. Het zijn haast puzzels waarin positie en timing belangrijker zijn dan je reactietijd.

Star Successor voelt als een spel dat niet iedereen hoeft te begrijpen. Het is ontworpen voor spelers die houden van het leren van systemen. Door oefening en kennis en niet door grinding of unlocks. Iets wat we steeds minder zien. Zelfs de laatste Ninja Gaiden, deel 4, laat dit vallen. Tot mijn grote teleurstelling. De core systemen zijn hier kei goed en bouwt de ontwikkelaar op voor de gehele duur van de game. Waardoor we een uitdaging krijgen die op elk moment eerlijk is en niet zichzelf speelt.

Zo worden ze niet vaak meer gemaakt. En in 2010 waren de scores achten, negenen en tienen. In het landschap van vandaag is dit een score van elf of twaalf.

[Pius]

Deze game is zo geweldig. Hij blijft ook goed. Ik kan iedereen deze warm aanbevelen. Dit was mijn volgende entry geweest, dus ik moet even goed gaan nadenken. Mooi verhaal ook Arjen!

Sent from my A059P using Tapatalk

[KillingRaptor]

Echt een goede game ja! Ik zou die nog eens moeten spelen, nooit uitgespeeld vroeger maar was wel volop genieten.

[toejam]

Ik heb niet veel Wii games, maar deze heb ik wel en kan ik een ieder inderdaad aanraden. Het zal ongetwijfeld hartstikke leuk werken met een Wii Remote, maar ik ben blij dat ze er voor gekozen hebben om dat een keuze te laten zijn. Misschien dat het met zo'n grote zapper ook wel goed te spelen is, dat heb ik nooit geprobeerd.

[OldSchool]

In de tijd dat er veel Wii werd gespeeld hier, hadden we nog een oude Philips LCD. Ik heb wel eens mee gedaan met de challenge voor Link’s Crossbow Training. Ik snapte er geen zak van hoe anderen aan die hoge scores kwamen. Tot ik een andere challenge speelde: een flipper spel op de Switch. Ik had hem (de eerste en enige keer) aangesloten op een groot scherm. En wat bleek? Enorme lag. Daarom nooit goed geweest in geen enkel spel waar een beetje precisie en timing voor nodig was. Daardoor dit soort games vaak links laten liggen, terwijl ik ‘light gun’ games eigenlijk juist leuk vind.

[arjen1981]

Ik heb niet veel Wii games, maar deze heb ik wel en kan ik een ieder inderdaad aanraden. Het zal ongetwijfeld hartstikke leuk werken met een Wii Remote, maar ik ben blij dat ze er voor gekozen hebben om dat een keuze te laten zijn. Misschien dat het met zo'n grote zapper ook wel goed te spelen is, dat heb ik nooit geprobeerd.

De pointer geeft je een directheid die je met sticks simpelweg niet haalt. Hier werkt dat echt perfect. Uitzondering op de regel.

Ook lightgun games in het algemeen zijn er gebaad mee. Ook op de PS3 met move controller zijn er super strakke lightgun titels van Namco en Sega.

[toejam]

De pointer geeft je een directheid die je met sticks simpelweg niet haalt. Hier werkt dat echt perfect. Uitzondering op de regel.

Ook lightgun games in het algemeen zijn er gebaad mee. Ook op de PS3 met move controller zijn er super strakke lightgun titels van Namco en Sega.

Ik geloof je direct. Ik had deze echter nooit gespeeld als het alleen met een Wii Remote te doen was geweest. Met Wii games is het eerste wat ik doe op de achterkant bij de controllers kijken waar het mee gespeeld kan worden. En dat is hetzelfde op de Switch, die eerste Super Mario Party met al dat gemier met die joycons, doe ik gewoon niet. Superstars biedt een optie, dat is perfect. Voor ieder z'n voorkeur

[Pius]

De pointer geeft je een directheid die je met sticks simpelweg niet haalt. Hier werkt dat echt perfect. Uitzondering op de regel.

Ook lightgun games in het algemeen zijn er gebaad mee. Ook op de PS3 met move controller zijn er super strakke lightgun titels van Namco en Sega.

Ik geloof je direct. Ik had deze echter nooit gespeeld als het alleen met een Wii Remote te doen was geweest. Met Wii games is het eerste wat ik doe op de achterkant bij de controllers kijken waar het mee gespeeld kan worden. En dat is hetzelfde op de Switch, die eerste Super Mario Party met al dat gemier met die joycons, doe ik gewoon niet. Superstars biedt een optie, dat is perfect. Voor ieder z'n voorkeur

Snap ik op zich maar met die light gun games mis je echt iets zonder de wiimote

[KillingRaptor]

Snap ik op zich maar met die light gun games mis je echt iets zonder de wiimote

Dit ja! Games als House of the Dead en Ghost Squad vind ik net super op de Wii doordat je het lightgun gevoel terug hebt, al helemaal met een zapper erbij.

[arjen1981]

Snap ik op zich maar met die light gun games mis je echt iets zonder de wiimote

Dit ja! Games als House of the Dead en Ghost Squad vind ik net super op de Wii doordat je het lightgun gevoel terug hebt, al helemaal met een zapper erbij.

Sterker nog, light gun games hebben op een gegeven moment de switch ook gemaakt naar motion / pointer controles in de arcade.

[Apenheul]

Sin and Punishment: Star Successor op de Wii had ik ook als kandidaat voor dit topic. Ik herinner me niet dat de game mij veel moeite kostte maar misschien speelde ik een lage moeilijkheidsgraad of heb ik de game voornamelijk in co-op gespeeld. Maar wat ik me wel herinner zijn de boss fights en zoals Arjen al zegt de flow van de levels, het doet veel light gun shooters als stroef aanvoelen.

[arjen1981]

We praten inderdaad nu door over light gun games. Maar ik zou deze ook niet in dat genre stoppen.

Het is een Railshooter net als Panzer Dragoon of Rez en zie je daarnaast ook duidelijke parallelen met super scalers van Sega of Taito. Ik zou het geen light gun game noemen. En het is daarnaast ook Treasure dus het leent juist veel van SHUMPS. Vandaar dat ik juist ook SHUMP termen als flow state noem. Tenministe dat is waar ik het van kan. Maar ook het reflecten en focusen is typisch geleend van SHUMPS.

[Pius]

We praten inderdaad nu door over light gun games. Maar ik zou deze ook niet in dat genre stoppen.

Het is een Railshooter net als Panzer Dragoon of Rez en zie je daarnaast ook duidelijke parallelen met super scalers van Sega of Taito. Ik zou het geen light gun game noemen. En het is daarnaast ook Treasure dus het leent juist veel van SHUMPS. Vandaar dat ik juist ook SHUMP termen als flow state noem. Tenministe dat is waar ik het van kan. Maar ook het reflecten en focusen is typisch geleend van SHUMPS.

Ja hier kan ik wel in mee gaan. Het is wel echt anders dan de meer arcade-stijl lightgun games.

[KillingRaptor]

Ik zou het zeker ook geen lightgun game noemen. Rez, Panzer Dragoon en Space Harrier zijn zeker betere vergelijkingen (Star Fox ook). Meer een on rails shooter waarin je nog duidelijk bewegingsvrijheid hebt.

[Apenheul]

Monster Hunter Tri



Release date: 2010
Ontwikkelaar: Capcom
Genre: Hunting action game

Toen de nieuwste mainline game in de populaire Monster Hunter serie geannuleerd werd voor de Playstation 3, en ineens werd aangekondigd als exclusive voor de Nintendo Wii, was het voor veel liefhebbers wel even slikken. De Wii stond immers bekend om familievriendelijke games en Monster Hunter was in Japan inmiddels een cultureel fenomeen voor meer 'core' gamers. Gelukkig bleek Tri een volwaardige mainline entry, en een nieuwe baseline waarop de franchise later door zou bouwen.

De Monster Hunter serie doet erg aan de oude Phantasy Star Online games op Dreamcast denken, in de game ga je er met drie andere spelers opuit om missies te halen en je gear te verbeteren in het proces. Soms moet je voor een missie een aantal materialen uit de omgeving farmen of eieren uit een nest van een monster stelen en die naar je basis terugbrengen maar meestal is het doel om een groot monster te verslaan danwel te vangen. Hoewel sinds Monster Hunter Worlds de nadruk van de serie vooral richting het vechten verschoven is, hadden de games daarvoor zoals Tri evenveel aandacht voor het vechten als voor de voorbereifing op gevechten. Je moet namelijk de juiste items met je meebrengen zoals een cold or warm potion afhankelijk van het klimaat, genoeg eten om je stamina op pijl te houden, genoeg voedsel om je HP op pijl te houden, slijpstenen om je wapen opnieuw mee te slijpen als deze bot wordt, vallen om monsters te vangen, middelen om ze eventueel mee te verdoven of in slaap te laten vallen, potions die je defense of attack verbeteren en de juiste gear om de zwakke plekken van het monster te beschadigen. Deze items vulden zich niet vanzelf aan en dus moest je vele tientallen uren besteden aan het aanvullen van je voorraad.

Voor wie de balans tussen gathering en hunting wel aanspreekt kan Monster Hunter Tri al snel voor honderden uren vermaak zorgen, door de grote hoeveelheid armors en wapens die te craften zijn en te min/maxen zijn. Een gevecht duurt meestal zo'n 40 minuten en is een oefening in uithoudingsvermogen. De monsters doen vaak extreem veel damage, 1-hit-KO zijn eerder regel dan uitzonderingen bij moeilijkere monsters, en je krijgt maar weinig gelegenheid om ze aan te vallen. Net als in de Souls games kun je eenmaal dat een animatie gestart is deze niet meer stoppen en door de trage manier waarop het karakter bestuurt moet je goed opletten wanneer je wel en niet aan moet vallen. De monsters hebben ook geen levensbalk waaraan je kan zien hoe ver je bent en je moet de patronen en het gedrag leren kennen om het gevecht met succes af te ronden. Opmerkelijk voor Tri waren ook onderwatergevechten waarbij je naast HP en stamina ook op je zuurstof moest letten en ook naar boven en onder uit kon wijken bij aanvallen van de monsters. De onderwatergevechten met monsters zoals Lagiacrus en Gobul konden niet alle spelers bekoren maar gaven Tri wel een unieke plaats in de serie; sinds Tri en 3 Ultimate hebben we dit soort gevechten helaas niet meer gezien.



Wat Tri een goede Monster Hunter voor beginners maakt, is dat de monsters en hitboxes allemaal opnieuw gemaakt zijn. Het voelt wat 'eerlijker' dan Monster Hunter op de PSP, en ondanks dat de Wii graphics gedateerd zijn heeft Tri wel een bepaalde sfeer die andere games niet hebben. Er zijn naar verhouding maar weinig monsters, maar ze hebben wel allemaal hun plek in de game. Zo is Barroth de 'Father Gascoigne' van Monster Hunter en dwingt het de speler om dodgen te leren, en is het gevecht tegen Rathian en Rathalos een soort rite-of-passage.

Wat ook bijzonder goed werkte was de online multiplayer, iets wat je van weinig games op de Wii kon zeggen. Het browsen naar servers met gelijkgestemden was eenvoudig en snel, iets wat de nieuwe generatie Monster Hunter games kennelijk vergeten is. Ik had er destijds nog speciaal een Classic controller en Wii Speak accessoire voor aangeschaft. Die laatste was echter een miskoop, wat een onding was dat zeg! Maargoed, ik heb Monster Hunter Tri tot het allerhoogste niveau gespeeld met Great Sword, Hammer en Bowgun, en er zodoende honderden uren in gestoken. Op een gegeven moment had ik de beste wapens, de beste gear, ik had alle monsters verslagen en toen vervormde de game in een soort speedrun game waarbij de uitdaging is om optimaal te spelen en het monster in enkele minuten te verslaan. Dat niveau heb ik na Tri eigenljik nooit meer weten te behalen. Niet omdat het te moeilijk was, maar omdat de games veel te lang werden en ik niet meer zoveel tijd heb als vroeger.

En last-but-not-least: Monster Hunter Tri bezorgde ons een van de leukste tv-commercials ooit:

[Pius]

Heb het echt geprobeerd (meermaals), maar Monster Hunter games zijn echt niet mijn ding. Ik kom er gewoon echt niet in. Die commercial is dan weer wel briljant.

[KillingRaptor]

Ik heb dat ook met Monster Hunter, niet echt mijn ding. Denk dat je van deze ofwel echt fan bent van de franchise of het is niet je ding.

[arjen1981]

Deze zag ik aankomen van Niels. Mooi geschreven Voor mij was dit de eerste MH ervaring en die viel heel goed. Ik zou niet snel terugkeren naar Tri maar ik heb er wel erg van genoten destijds. Ik vind de vergelijking die je maakt naar PSO ook de juiste.

[Pius]

Dead Space: Extraction



Release date: September 2009
Ontwikkelaar: Visceral Games
Genre: On-rail shooter / Survival horror

Ja hoor daar gaan we weer, alweer een on-rail shooter op dit lijstje. Dat geeft volgens mij heel goed weer dat de Wii dé ultieme console is om lightgun/on-rail shooters op te spelen. En voor mij persoonlijk is dit de allerbeste in dit genre die ik gespeeld heb. Mensen die me al wat langer meemaken weten dat ik geen gelegenheid onbenut raak om deze game in de spotlights te zetten, dus dat ga ik hier gewoon nog een keer dunnetjes over doen.

Dead Space Extraction is een prequel op de bekende Dead Space reeks. Maar het is absoluut niet nodig om de rest van de Dead Space reeks gespeeld te hebben of überhaupt te kennen. Het is een opzichzelfstaand verhaal dat je gewoon los kunt spelen.



Wacht even? Een on-rail shooter met een verhaal? Jazeker, en niet zomaar een. Dat is wat deze game uniek maakt. Want ja, het is een on rail-shooter, maar het is er een met een heel uitgebreid verhaal. Het verhaal gaat over de uitbraak van een ziekte die de bewoners van een kolonie doen muteren en die je moet proberen uit te schakelen. Geen origineel verhaal, maar het voelt wel origineel genoeg uitgevoerd aan om je mee te zuigen.



Er zijn veel ingame cutscenes en ook veel rustigere momenten die verhalend zijn. Je bent dus niet constant aan het knallen. Ze brengen de characters en vooral het verhaal op die manier echt tot leven. Het verhaal slaat doordat je er doorheen wordt gesleept ook echt aan vind ik. Je beleeft het echt alsof je het zelf speelt. Dat is echt uniek.

De gameplay zelf dan, die is meer dan prima. Uiteraard is het gewoon een light-gun shooter in de basis, maar er zitten wat twists aan. Zo kun je ledematen van vijanden aftrekken en heb je allerhande speciale wapens om vijanden uit te schakelen. In sommige stukken heb je alleen een zaklamp (uiteraard met weinig licht) en een paar semi-waardeloze wapens. Dan voelt het ineens heel erg aan als een survival horror game. En dat is het ergens ook zeker wel. Elk level kent ook zijn eigen boss battle, die zeker niet altijd makkelijk is.



Want een makkelijke game is dit allerminst. Aan het begin lijkt het nog mee te vallen, maar op een gegeven moment gaat het gas er flink op. Dat is prima want het is uitdagend, maar niet oneerlijk. En als je het toch niet trekt kun je altijd nog een vriend aan laten schuiven voor de sublieme couch co-op. Je kunt de hele story co-op doorspelen. Echt een aanrader bij deze game.

Ik kan hier uren over vertellen en vertellen waarom deze game zo ontzettend goed is in zijn genre, maar ik zou vooral aanraden om iedereen die een beetje geïnteresseerd is in light gun games en/of survival horror games met een goed verhaal gewoon deze game te kopen. Hij is nog steeds zeer goedkoop op de kop te tikken en hij is de moeite meer dan waard. Een van mijn top 5 games voor de Wii!

[KillingRaptor]

Deze wil ik nog eens vinden, lijkt me echt een gave game!

[OldSchool]

Ik heb ook nog nooit een Monster Hunter game gespeeld. Ik heb er wel twee thuis liggen voor de Switch. Een er van is Stories 2, de ander is Rise. Dus ik ga er ooit kennis mee maken en dan wellicht ook hier nog eens aan terug denken.

Dead Space heb ik al een hele tijd liggen, ook met het idee om eens op te starten, maar dat is er dus nog steeds niet van gekomen, helaas. Het wordt tijd voor een Wii fase!