Button Bashers Top 25 Draft: Nintendo Wii!

[KillingRaptor]

Deze is inderdaad erg goed ja!

[Joey]

Ik denk dat iedereen van mijlenver wel zag aankomen dat dit een entry van mij zou gaan worden. Dus gelijk maar mee aftrappen dacht ik. ;-)

[Pius]

Gave entry. Inderdaad geen verrassing. Een heel gave game inderdaad. Echt een klassieker ook. Voor mij wel dubbel en dwars ingehaald door Tropical Freeze, maar ik heb nog steeds warme herinneringen aan returns.

[arjen1981]

Konami’s ReBirth trilogie
Konami
2008~2010
Retro game collection
2 spelers

WiiWare was Nintendo’s digitale platform voor kleinere, vaak experimentele titels op de Wii. In die context bracht Konami tussen 2008 en 2010 drie opmerkelijke titels van hun klassieke series uit: Gradius ReBirth, Contra ReBirth en Castlevania: The Adventure ReBirth. Deze compacte titels, ontwikkeld door de Japanse studio M2, zijn geen simpele remakes, maar liefdevolle meesterwerken die de essentie van de series behouden en moderniseren. M2 staat nog altijd aan de top in remake land. Bij het spelen van deze klassiekers is dat niet anders.

Gradius ReBirth is een horizontale shoot ’em up waarin je de Vic Viper door vijanden en obstakels stuurt, met de kenmerkende powerup balk als middelpunt. Levels zijn geïnspireerd op eerdere delen, maar logischer ontworpen en gebalanceerd voor fun tegenover munten vreten. Een run duurt minder dan twee uur, maar dan heb je ook je Gradius fix gehad. Exact zoals Gradius nu in je hoofd verschijnt, als lezer van deze review. Het is een echte herbelevingen zoals bij een remake hoort. De controle is eenvoudig en toegankelijk, maar de moeilijkheidsgraad blijft trouw op een eerlijke manier.



Contra ReBirth brengt die pure run and gun actie terug: korte, intensieve levels vol vijanden en eindbazen, ontworpen voor snelle reflexen en veel coop plezier. Opnieuw duurt hier een playtrough hooguit een paar uur. De directe actie, het hoge tempo en de beloning die je terugkrijgt naarmate je beter wordt is een prachtige voldoening.



Castlevania: The Adventure ReBirth is een directere remake, namelijk van de minder geliefde Game Boy titel. Maar gecorrigeert om eerdere tekortkomingen in deze WiiWare vorm weg te nemen. Het spel behoudt de klassieke lineaire structuur en combat, maar speelt sneller en voelt directer. De sterke soundtrack en het goede level design zorgen voor een korte, intense ervaring van zo’n drie uur.



Wat deze drie titels samen brengt, is het trouw zijn aan klassieke princiepes. Geen save states of check points, maar heerlijke gameplay waarin bij falen of game over je graag een volgende poging doet. De duur van de spelen maken het ook dat ik deze maar al te graag heb samengevoegd als één review. Er zal nog menig AAA langs komen in deze thread. Maar op WiiWare vind je wat mij betreft iets echt bijzonders.

Het is daarom jammer dat deze drie ReBirth titels na het sluiten van de Wii Shop Channel in 2019 niet meer legaal te verkrijgen zijn. Aan kwaliteit, we spreken over M2, ontbreekt het niet. We zien weer hoe belangrijk emulatie en recompilaties zijn in deze tijd. En ik kan ook iedereen sterk aanraden om voor deze trilogie een uitzondering te maken. Denk er alleen om, verwijder die rom na 24 uur!

Een trilogie die zijn tijd ver vooruit was. Een trilogie die moderne retro-compilaties / ramakes / heruitgaven nu nog als voorbeeld kunnen nemen.

[Joey]

Ik wist helemaal niet van deze remakes af. Jammer dat ze niet meer legaal te krijgen zijn, want vooral Castlevania spreekt me wel aan!

[KillingRaptor]

Ik heb enkel Castlevania van deze en die is inderdaad erg goed! Maar deze bewijzen voor mij ook dat digital only titels zo jammer zijn. Helemaal niet meer legaal te krijgen nu. Een fysieke trilogie had zo gaaf geweest.

[Pius]

Gave entry en heel gave games! Heb alleen Adventures hiervan niet gespeeld. Verder ben ik het met Killingraptor eens, het is echt matig dat je dit soort games niet meer kunt krijgen op een normale manier.

[Apenheul]

Xenoblade Chronicles



Release date: 2010
Ontwikkelaar: Monolith Soft
Genre: RPG

Voor fans van grote ambitieuze Japanse stijl RPGs was de Wii/PS3/360 generatie een donkere tijd waar men niet graag aan terugdenkt. Waar andere genres steeds beter en mooier werden door nieuwe technologische ontwikkelingen gold datzelfde niet voor deze stijl RPGs. De ogen waren gericht op Final Fantasy XIII maar die wist de hype niet waar te maken, bovendien niet geholpen door een quote van een van de producers: "it is hard to make towns in the conventional style"; met andere woorden, vergeet de grote overworlds met dorpen en steden om te ontdekken. Weinig gamers konden vermoeden dat de door Nintendo aangekochte ontwikkelaar Monolith Soft (bekend van de Xenosaga games) een jaar later een van de grootste en meest ambitieuze RPGs van het decennium uit zou brengen voor de Wii, die console met van die wapperspelletjes (en die tientallen andere goede games). De import-impressies waren laaiend enthousiast, de game bleek de grootte en openheid te hebben die de meesten alleen kenden van MMORPGs en bovendien zaten er wel degelijk een redelijk groot aantal verschillende dorpen en steden in. Helaas verkocht de game echter niet zo goed in Japan en leek de kans klein dat de game ooit naar het westen gebracht zou worden. In de media in het westen kreeg de game veel reuring door de fan campagne onder de naam Operation Rainfall. Deze campagne poogde Nintendo te overtuigen dat er in het westen een markt zou zijn voor een drietal games (Xenoblade, The Last Story en Pandora's Tower) die in Japan door Nintendo gepubliseerd waren maar waarvoor nog geen westerse releasedatum bekend was. Lang was het stil rondom deze games totdat bekend werd dat Nintendo Europe bezig was met de lokalisatie voor Xenoblade. Maar genoeg over de context, wat is er zo bijzonder aan de game?

Xenoblade Chronicles is een semi-realtime action RPG met een grote focus op exploratie. De game speelt zich af op twee titanen, Mechonis en Bionis; de in totaal 21 gebieden beslaan meer dan 30 vierkante kilometer en overal waar je keek kon je ook echt gaan en staan. Daar kwamen ook nog eens de dorpen en steden met tientallen NPCs met elk hun eigen dagroutine bij, honderden quests, honderden wapens en items, ontzettend grote vijanden en fantasierijke vijanden en omgevingen en al snel werd duidelijk dat Xenoblade de RPG was waar zo velen op hebben zitten te wachten. Toegegeven, 80% van de optionele quests zijn fetch-quests en de variatie in wapens werd grotendeels door stat-verschillen bepaald, maar de ervaring van het ontdekken van de wereld was iets wat we sinds de PS1 niet meer gezien hadden. Ik heb nog levendige herinneringen aan een soort vallei waar ik doorheen liep met een item voor een afgrond, toen ik die oppakte werd ik plotseling begroet door een enorme spin die wel 25 keer zo groot was als de main character Shulk en die mij snel acherna kwam rennen. Ik herinner mij ook nog de talloze fantastische vista's op uitkijkpunten waarbij je honderden meters ver weg kon kijken. Weinig spellen kunnen zo'n indruk maken met hun artstijl en wereld. Ook de soundtrack wil ik nog als positief punt noemen, in de ruim 130 uur die ik gespeeld heb zijn een aantal nummers niet meer uit mijn hoofd te krijgen en ik zet de OST nog wel eens aan tijdens het werken.



Het verhaal is geschreven door Tetsuya Takahashi die sommigen ook nog wel kennen van Xenogears en Xenosaga. Wat je mag verwachten is een hutspot van Jungiaanse psychologie, filosofie, en bijbelse referenties verpakt onder meerdere lagen van anime-achtige patronen. Dit maakt dat het de fanbase enigszins verdeeld is over de storytelling, het is niet zo in-your-face verteld als in bijvoorbeeld Xenogears maar in thematisch ontlopen de series elkaar eigenlijk niet veel. Waar je Xenoblade echter voor speelt is het haast ongeëvenaarde gevoel van exploratie die de game opwerkt met de grootse fantasierijke werelden. Deze werelden hebben zo'n grote indruk op mij gemaakt dat ik er net zo'n levendige herinneringen aan over heb gehouden als aan mijn mooiste vakanties. Voor mij is dat een van de belangrijkste redenen om games te spelen: mooie herinneringen maken!

[kingoftherain]

Deze verwachtte ik zeker tussen de 25. En terecht, natuurlijk. Ik heb 'm zelf alleen nog niet gespeeld (ik heb de Switch versie), omdat ik altijd hoor dat die spellen enorm lang zijn en ik nog weleens gauw afgeleid raak en wat anders ga spelen. Ik zal die soundtrack eens opzoeken, want goeie game muziek hou ik zeker van. Ik moet ook altijd wel een beetje lachen om de naam Shulk, omdat sommige mensen die naam ook weleens gebruiken voor She-Hulk. Mooie entry, man!

[KillingRaptor]

Ik begrijp dat deze erg populair is maar zelf kan ik helemaal niet in de game komen. Het battle systeem is totaal niet mijn ding. Ik heb hem geprobeerd op zowel de Wii als 3DS en bij beide versies na enkele uren afgehaakt, simpelweg niet mijn ding. Het grappige is, FFXIII vond ik dan wel geweldig.

[Pius]

Geweldige entry, geweldige game, geweldige soundtrack, geweldig battle systeem en het start van een van mijn favoriete game series aller tijden. Voor mij een tijdloze klassieker die zeker in de top 25 hoort voor de Wii.

[Mark]

Ik heb alle drie die Operation Rainfall games ooit van Galious overgenomen met het idee om ze te spelen, maar heb er net als KR nooit in kunnen komen. Heb ze niet weggedaan want de ambitie is er nog wel. Wie weet ooit. Net als KR heb ik nogal maling aan wat de meute vindt maar tegelijkertijd verwacht ik wel dat als heel veel mensen lyrisch zijn dat een game waarschijnlijk wel iets goed doet. Het omgekeerde is vaker waar.

[OldSchool]

Deze wordt mij vaak aangeraden nu ik into de RPG’s ben. Toch staat hij niet op mijn wishlist. Iets zegt me dat dit niet helemaal is wat ik zoek. Misschien ga ik hem dan toch ooit nog wel proberen, maar moet ik eerst een lijstje met games wegwerken die ik liever ga proberen.

Maar het is natuurlijk wel een grote en geliefde titel, dus helemaal terecht dat hij in deze top 25 terecht is gekomen.

[arjen1981]

Gave entry en heel gave games! Heb alleen Adventures hiervan niet gespeeld. Verder ben ik het met Killingraptor eens, het is echt matig dat je dit soort games niet meer kunt krijgen op een normale manier.

Ja, wat ik zeg maak een uitzondering voor deze en download gewoon de roms. Ja, officieel mag het niet, auteursrechten etc. Maar tegelijk is er gewoonweg geen andere mogelijkheid om deze ReBirth collectie te spelen.

Zelf emuleer ik er op los de laatste tijd. En dan vooral ook titels die ik wel gewoon in de collectie heb. Recompilatie projecten, fan translaties. Emulatie uit de community wordt steeds beter / vaak beter dan het origineel en zeker weten beter dan officiële emulatie projecten van bijvoorbeeld Nintendo zelf.

[arjen1981]

Ik had deze verwacht van Niels. Helemaal terechte, deze hoort zeker weten bij de top 25.

Wat je niet noemt, is wat voor mij juist het hoogtepunt is. Namelijk de combat. De systemen. Die zitten erg goed in elkaar en zijn het hoogtepunt!

De vergelijking wordt vaak gemaakt mat deel 12 omdat deze ook open en MMORPG elementen bevat. Of 14 omdat die een veel grotere speler basis heeft. Maar voor mij is Xenoblade echt een opvolging op Final Fantasy XI. Die bleuprint voor de combat is 1 op 1, maar dan geplot op singleplayer. Ook waarom bepaalde onderdelen van het combat systeem iets minder goed werken als in Final Fantasy XI. Ik vind het skill chain systeem bijvoorbeeld heel goed. Maar dat gaat een level up, juist in multiplayer.

De combat en systemen stelen bij mij dus de nummer één positie waarom ik Xenoblade wel mag, maar de werelden en omgevingen houden het spel ook hoog inderdaad.

Verder had ik destijds toch wel veel commentaar. En dat heb ik nu nog steeds. Het UI is veel te gestroomlijnd. Het is lijstjes afwerken in deze. En dat deed aan mij juist enorme afbreuk aan het gevoel van exploreren. Dat was juist de mystiek van opnieuw Final Fantasy XI. Ik vond elementen goed, maar overal maakte de afleidingen voor mij de ervaring ook echt wel ontzettend saai. Wat ik dan ook zou aanraden is om alle optionele content links te laten.

Het is misschien een beetje rare vergelijking als je Final Fantasy XI niet kent. Het was een andere tijd dan nu waar veel meer op elkaar lijkt. Toen viel het mij echt op. Het zijn de auto-attacks , cooldowns, positionering voor de aanvallen, skill chains, aggro beheersing, vegelijkbare buffs en debuffs. Als Final Fantasy XI veteraan voelde het alsof ik FInal Fantasy XI aan het spelen was in single player. En die systemen deden het voor mij.

[Dynamike]

Ik zit dit topic met veel plezier te lezen. Alle games tot op heden zijn nog bekend bij mij, maar ik gok zomaar dat in ronde drie ik nog titels tegen ga komen waar ik nog nooit van gehoord heb. Wel tof om te lezen dat mensen echt op dit niveau zoveel plezier aan de Wii hebben beleeft. Voor mij was het een andere periode in mijn leven en was het vooral een gimmick console. Maar games als Xeno (die ik idd van Apenheul had verwacht) en Trauma Team geven de Wii toch een andere swing. Heel tof.

[Joey]

Ik zie dat ik aan de beurt ben. Had ik niet helemaal door. Morgen volgt mijn entry!

[ikk]

Xenoblade Chronicles moet ik nog steeds een keer aan beginnen, klinkt als een fantastische game.
Ook een heel mooi voorbeeld van een geslaagde fan campagne

[Joey]

Super Mario Galaxy



Release date: 2007
Ontwikkelaar: Nintendo EAD Tokyo
Genre: 3D Platformer

Super Mario Galaxy is Nintendo op z’n creatiefst. In plaats van de gebruikelijke grasvlaktes en lavaputten, slinger je Mario dit keer van planeet naar planeet in de ruimte, elk met z’n eigen zwaartekracht en geheimen. Het voelt als een droom die je kunt besturen. Kleurrijk, verrassend, en elke sprong brengt je letterlijk naar een nieuwe wereld. De Wii-controller wordt hier slim en subtiel gebruikt: richten om Star Bits op te pikken, schudden voor een spin-aanval. Geen gimmicks, wel pure Nintendo-magie.

Volgens veel mensen is Super Mario Galaxy de beste 3D Mario ooit. En daar valt weinig tegenin te brengen. De soundtrack is volledig orkestrale pracht (de Gusty Garden Galaxy-track is nog steeds kippenvel), de controls zijn strak, en het level design is geniaal.

Zelf had ik één missie toen ik deze game voor het eerst serieus ging spelen: het spel uitspelen zonder ook maar één keer dood te gaan. Waarom? Omdat ik had gehoord dat er aan het eind een death count zit, en de autist in mij vond dat dat getal op nul moest blijven. Dus elke vijand werd met beleid aangepakt en als ik af ging, ging ik snel terug naar het Wii-home menu. Het was zenuwslopend, vooral in latere levels, maar ook ergens verslavend. Die spanning gaf het spel wel een extra lading. Alsof er écht iets op het spel stond.

Super Mario Galaxy is inmiddels een klassieker en staat bij veel verzamelaars in de kast. En terecht. Niet alleen vanwege de technische prestatie op de Wii (een console die grafisch vaak werd onderschat), maar ook omdat het laat zien wat er gebeurt als Nintendo volledige creatieve vrijheid krijgt. Net als mijn vorige entry is ook deze game recent (opnieuw) geport naar de Switch. Voor degenen die door het lezen van dit stuk zin krijgt om de game te (her)spelen: probeer ook maar eens die death count op nul te houden. Succes.

[KillingRaptor]

Ja deze hoort hier natuurlijk thuis! Echt een dijk van een game dit, ook enorm van genoten.

[OldSchool]

Ik heb hem, ik heb hem geprobeerd, maar Mario en 3D klikt bij mij niet. Maar ik weet dat dit een populaire game is en daardoor hier thuis hoort.

[Pius]

Terechte entry. Nog steeds een van de allerbeste platformers aller tijden! 2 is mogelijk wel nét iets beter, maar het is lastig kiezen. Dit blijft echt zo'n tijdloze klassieker en hoort bij het beste wat de Wii te bieden heeft (en dat zegt wat uit mijn mond haha).

[Fing3r]

Dit is voor mij persoonlijk de beste 3D Mario platformer en hoort inderdaad in dit lijstje!

[Mark]

Zelf had ik één missie toen ik deze game voor het eerst serieus ging spelen: het spel uitspelen zonder ook maar één keer dood te gaan. Waarom? Omdat ik had gehoord dat er aan het eind een death count zit, en de autist in mij vond dat dat getal op nul moest blijven. Dus elke vijand werd met beleid aangepakt en als ik af ging, ging ik snel terug naar het Wii-home menu.

Ja zo werkt dat niet hè? Als je af gaat moet je gewoon helemaal opnieuw beginnen. Dit is gewoon met save states maar dan met extra stappen.

Zeer terechte entry en dit vind ik een van de weinige echt goede Wii games. Die zou ik eigenlijk nog een keer helemaal moeten doorspelen, een pareltje.

[ikk]

Deze mocht hier zeker niet ontbreken, absoluut 1 van de beste Wii games!

En ik zie dat ik weer aan de beurt ben, zal vanavond wat schrijven.