Beter dan echt?

[OldSchool]

Ik ben een boek aan het lezen met de titel “Beter dan echt”. (Verkregen uit de ruildoos!) Ik heb hem nog niet uit, maar de strekking van het verhaal is: Iedereen wordt aangetrokken tot gaming. Gamen is eigenlijk hard werken. Als je gaat gamen, stel je jezelf vrijwillig doelen en je gaat vrijwillig aan de slag, aan het werk dus, om die doelen te halen.

Het behalen van die doelen geeft een positief gevoel. Er zijn natuurlijk verschillende games. Tetris is een relatief eenvoudige game. Maar we kennen het Tetris effect: het wegwerken van volle lijnen geeft een voldoening die maakt dat je terug blijft komen. Je hebt ook een game als Minecraft. Mijn dochter heeft uren, vele uren, besteedt aan het bouwen van gebouwen. Dat kost veel tijd en veel moeite, maar toch deed zeg het. Vrijwillig. En dan zijn er nog de MMO’s. Een World of Warcraft is voor sommige een tweede leven. Je moet natuurlijk de game spelen, maar tegelijkertijd moet je je verhouden tot mede-spelers. Het sociale aspect is onmiskenbaar.

In het ‘echte’ leven moet ook vrijwel iedereen werken. Maar daar klagen we met zijn allen ook wel eens over. Het is saai. Je moet vroeg op. Je moet in het weekend. Je kunt niet zelf je doelen kiezen. Enzovoort. Wie droomt er niet van het winnen van een loterij? Niet dat dan per sé iedereen wil stoppen met werken, maar degene die willen blijven werken, gaan dan alleen nog maar doen “wat ze leuk vinden”.

Er zijn altijd voorbeelden te vinden van mensen die wel houden van hun werk en er volledig in opgaan. Het boek vindt werken ook positief. Als mens willen we onszelf ook bezig houden. Gamen bewijst dat. Alleen is de werkelijkheid in grote mate ongeschikt. De stelling is dan ook: Werken in de werkelijkheid zou meer moeten lijken op werken in games.

Mijn vraag is: Hoe denk jij daar over? En als je ook van mening bent dat werken meer op het werken in games moet lijken, hoe zou dat dan in de werkelijkheid vorm gegeven moeten worden?

Ik ben benieuwd hoe jullie hier naar kijken!

[arjen1981]

Klinkt als een mooi boek. En tof dat je deze uit de ruildoos hebt en ook al echt aan het lezen bent.

Het klinkt als voor de hand met jou intro maar ik zie merk al wel langere tijd een link tussen een spel / game en mijn werkdag. Dat moet ook net kunnen in je werk. Die mogelijkheid hebben / die vrijheid krijgen.

Maar ik stel ook in het werken mijn eigen doelen. Zoek de uitdaging op. Zonder uitgedaagd te worden vind ik er snel minder aan.

Daarnaast merk ik ook dat het geprobeerd wordt om de grens te verkleinen. In digitalisering in het bijzonder zie je dit in de vorm van gameification.

[Pius]

Vrij brede vraag, maar ik begrijp het wel. Ik vind gamen overigens juist alles behalve werken. Ook de dingen die je in games doet zijn niet werken, maar je zelf uitdagen. Zolang je dat op je werk ook blijft doen, zit je volgens mij wel goed. Uiteindelijk zal er gewerkt moeten worden om de samenleving draaiende te houden in dit aardse tranendal natuurlijk.

[Mark]

Gamen is niet voor iedereen doelen stellen. Volgens mij speelt iedereen games ter ontspanning (dopamine etc. is uiteindelijk waar het om draait), maar hoe men dat dan doet verschilt nogal. Je hebt genoeg mensen die alleen games spelen voor de 'leuk', zonder zichzelf echt een doel op te leggen. Ook op dit forum heb je er genoeg die zelden games uitspelen. De games die ik als kind uitspeelde zijn ook echt op één hand te tellen volgens mij, dat is later pas gekomen. Nu ik 32 ben moet er wel een doel aan zitten, anders bekruipt mij het gevoel dat ik mijn tijd aan het verdoen ben. Dingen voor elkaar krijgen geeft voldoening.

Het is nogal een 'geprivilegieerde' vraag natuurlijk, kijken of werken meer op gamen moet lijken. Tsja, in een aantal beroepsgroepen kan je die discussie voeren, maar de hovenier die as we speak al 3 weken in mijn achtertuin staat te zwoegen zal z'n schouders erbij ophalen.

Uiteindelijk zal er gewerkt moeten worden om de samenleving draaiende te houden in dit aardse tranendal natuurlijk.

Dit vat het voor mij aardig samen. Ik vind werken gewoon ronduit kut, maar het zal nou eenmaal moeten. Als je - individueel of collectief - wat wil, zal je er wat voor moeten doen.

[OldSchool]

Ik begrijp wat je zegt, Mark. Maar er wordt door de gaming industrie zoveel geïnvesteerd in het onderzoeken waarom een game mensen aanspreekt, hoe ze die dopamine kunnen opwekken, waarom zou je elementen waarvan niet kunnen toepassen op het echte leven?

En op sommige plekken gebeurt dat wel al natuurlijk. De bonus cultuur is er bijvoorbeeld al op veel plekken, alleen dan vaak alleen voor het management. Ik weet nog dat ik als Winkelmanager elk kwartaal een bonus kreeg op basis van gestelde targets. Leuk, maar wat een onzin. Drie keer hield ik die voor mezelf (lees: mijn gezin), één keer per jaar was die voor het personeel. Want ik was dan wel eindverantwoordelijk, maar je doet het met zijn allen. Dus ik vond dat ik ook iets voor de winkel moest terug doen. Er was ook een winkel wedstrijd. Elke winkel kreeg elke week een mystery guest die op een vast aantal punten controleerde hoe je winkel er bij stond. Na een jaar was er een groot eind feest voor de vijf beste winkels en werd er een top 3 bekend gemaakt.
Dit laatste is een klein voorbeeld van hoe je een game element naar de werkelijkheid kunt halen. En ik vind het zeer interessant om te brainstormen over welke mogelijkheden we nog meer zien.

Om het in de winkel te houden: één van de kerntaken van elke winkel is vakken vullen. Je kunt ze vakken laten vullen, punt. Je kunt ze ook vakken latten vullen en een punt geven voor elke collo die ze vullen. En die punten kun je besteden in een ‘winkel’, zodat je kunt sparen voor iets leuks. Wellicht zou zoiets stimulerend werken? En misschien zelfs het werk plezier vergroten? Waarom moet het een soort Calvinistische zelf kastijding zijn?

En voor wat betreft het stellen van doelen, misschien heb ik daar te veel nadruk opgelegd. Het draait er in gamen op, dat je voor jezelf vrijwillig hordes oproept. Ik had gisteren een moeilijke boss fight in SMT V. Ik heb uiteindelijk drie of keer moeten doen voor het me lukte. (Wat nog mee valt, ik weet het.) Maar deze horde kom ik tegen en ik ga hem vrijwillig aan. Het is frustrerend als het eerst niet lukt, maar ik “werk er hard voor” en de beloning als het dan lukt is een klein juich momentje. Misschien verduidelijkt dit het een beetje?

[arjen1981]

Ik vind ook hier Roblox weer zo'n passend voorbeeld. Met alle simulaties die de kinderen hierin spelen. Net als dat je vroeger winkeltje speelde. Maar je kunt ook een farm sim opstarten of mee doen aan een mode show.

De negatieve kritiek van RobBlox (tegenwoordig) negeer ik volledig. Het is veel leuker dan de kinderen op hun telefoon youtube short te zien kijken.

Juist om te zien hoe dat samen gaat met hun vrienden. In sociale groepen meters maken in RobBlok en tegen elkaar pronken wat ze nu weer hebben gehaald door hard te werken. Het is net echt!

Grow A Garden is op dit moment nu alle rage in huis:

[Arnold]

Ik speel nooit van die ingewikkelde games. Waar ik het fijn vind om mijn hersens te laten kraken op het werk, daar game ik juist om er aan te ontsnappen. Wat niet wil zeggen dat ik niets op te lossen heb in de games.

[OldSchool]

Ik speel nooit van die ingewikkelde games. Waar ik het fijn vind om mijn hersens te laten kraken op het werk, daar game ik juist om er aan te ontsnappen. Wat niet wil zeggen dat ik niets op te lossen heb in de games.

Het gaat ook niet om de moeilijkheidsgraad van een game. Net zoals Arjen aangeeft, gaat het om de effort die je er in stopt. Mijn dochter bouwt in Minecraft hele gebouwen. Maar je moet al die materialen zoeken en combineren. Daar gaat een hoop tijd en moeite in zitten, maar de moeilijkheidsgraad van Minecraft is niet hoog.

Materialen verzamelen om er iets van te bouwen, klinkt als werk. Maar ze doet het, geheel vrijwillig en haalt er voldoening uit. Hoe kunnen we dat mechanisme verlaten naar echt werk? Hoe zorgen we er voor dat mensen meer voldoening halen uit hun werk, buiten het maandelijkse salarisstrookje.

[Arnold]

Het zal met een beloning te maken hebben. En het resultaat van je eigen handelen. Die vertaling is best goed te maken naar werk. Vindt je dit niet in het werk, dan zal je op zoek gaan denk ik naar wat anders. Of het moet je alleen om het salaris gaan. Maar hopelijk kunnen vele mensen naast het salaris ook voor zichzelf een leuke functie hebben. Dan wil je graag moeite doen, waarbij je moe maar zeker ook voldaan thuis komt. Ondanks dat hebben sommige hun functie ook eens uitgespeeld en gaan ze door naar wat anders. Om maar eens een gameparrallel te gebruiken.

[OldSchool]

Het zal met een beloning te maken hebben. En het resultaat van je eigen handelen. Die vertaling is best goed te maken naar werk. Vindt je dit niet in het werk, dan zal je op zoek gaan denk ik naar wat anders. Of het moet je alleen om het salaris gaan. Maar hopelijk kunnen vele mensen naast het salaris ook voor zichzelf een leuke functie hebben. Dan wil je graag moeite doen, waarbij je moe maar zeker ook voldaan thuis komt. Ondanks dat hebben sommige hun functie ook eens uitgespeeld en gaan ze door naar wat anders. Om maar eens een gameparrallel te gebruiken.

De vraag is of het alleen gaat om de beloning / eindresultaat of dat het proces op zich zelf al voldoening geeft. Voldoening in je werk is niet vanzelfsprekend. Daarnaast kun je ook niet zo makkelijk van baan wisselen, als van een game.

Als je kijkt naar het proces, zou je in een ideale wereld (iig in mijn visie), niet saai werk moeten doen om tot de beloning te komen. Je zou dit werk vrijwillig moeten willen doen. En met vrijwillig bedoel ik niet als vrijwilliger, er mag best een financiële tegenprestatie zijn, maar net zoals je in games iets een uitdaging vindt, zou je dit in je werk ook moeten vinden.

Wat ik nog mis in het verhaal tot nu toe, is vrijheid en werkdruk. Ik kan een game starten wanneer ik wil en het me uitkomt. Bij (de meeste) banen worden de tijden voor je bepaald. Ik heb met games de vrijheid om de game te kiezen die ik wil spelen en ik heb enige vrijheid om te bepalen hoe ik het speel. Er is niemand die straks met mij een beoordelingsgesprek gaat voeren of ik mijn laatste game wel goed genoeg heb gespeeld.

We zitten vast in een systeem, waarin men zich veilig voelt, want dat kennen we. En is voor de gene die het betreft over het algemeen ook winstgevend. Er zijn voorbeelden, zoals het Braziliaanse Semco, die laten zien dat het ook anders kan. En wat dacht je van het Aziatische land Bhutan? Daar spreekt men niet over het Bruto Nationaal Produkt, maar van Bruto Nationaal Geluk. Ik ben helemaal niet anti-economie, niet meer tenminste, want ik zie ook wel wat economie heeft gebracht. Vergelijk de gemiddelde levensstandaard van nu met die van 100 jaar geleden en dan zie je dat het economische systeem ons ook dingen heeft gebracht. Verwar economie niet met kapitalisme, want kapitalisme heeft ons niet zo veel gebracht. Dat zijn eerder zaken als overheden, vakbonden en vrouwen-participatie. Het grootste minpunt van de huidige tijd, is dat succes gelijkstaat aan economische groei.

Oké, ik dwaal ongetwijfeld te veel af. Afrondend dan: Wat als bedrijven nou eens niet alleen maar winst als doelstelling hebben, maar ook het welzijn van álle medewerkers net zo belangrijk zouden maken? Net zo veel onderzoek zouden doen naar hoe dat welzijn te verbeteren, als in de game industrie onderzoek wordt gedaan naar wat ons games laat spelen?

[Dynamike]

Het grote verschil tussen gamen en werken is natuurlijk dat je gamen gewoon weg kunt leggen wanneer je wil, en werken niet. Gamen kost geld, werken levert geld op. Geld heb je nodig om te leven en te kunnen gamen, dus ik snap de vergelijking wel wat handelingen/doelen/soms druk/uitdaging wel, maar verder vind ik het enorm veel van elkaar verwijdert staan. Als ik het met Niels over games heb komt het wel regelmatig voor dat ik games afschrijf omdat het voelt als werken. Je hebt geen zin meer, maar om het doel van uitspelen te behalen ga je wel door. Dan is er weinig lol meer aan.

Maar moet werken meer op gamen lijken? Als het kon zou ik "ja" zeggen. Maar het kan niet. Want werken heel altijd het doel om iets te doen voor een ander, zodat die er geld voor kan betalen. En jij kan eten. Games hebben dat vaak ook. Pac-man heeft het doel om alles op te eten en door te gaan. Mario moet de prinses redden en doet dat in vooraf gedefinieerde levels. Het pad in Dark Souls is behoorlijk uitgestippeld. Dus, daar heeft ook een ander bepaald wat het doel is. Verschil is alleen dat ik kan kiezen om Pac-man te spelen. Of juist niet. Ik kan kiezen om die boss in Dark Souls te gaan neerhalen. Of gewoon rondjes te lopen en te levelen. In WoW kan ik er voor kiezen om een hele avond in de Auction House te gaan zitten en daar te kletsen met iedereen. Maar ik kies alsnog de game die ik wil spelen.

En als je een baan hebt, dan heb je een taak. En dan wissel je niet zo snel. Ik kan niet morgen ineens een vliegtuig naar Spanje vliegen met vakantiegangers. En overmorgen in een theater staan vol mensen die naar mij komen kijken. Kan niet. Want zo werkt het leven niet. En dat werkt wel zo in games. En daarom hebben games bij mij de voorkeur nog steeds boven werken. Maar als het anders kon; graag. Alleen kan het niet.

[OldSchool]

En als je een baan hebt, dan heb je een taak. En dan wissel je niet zo snel. Ik kan niet morgen ineens een vliegtuig naar Spanje vliegen met vakantiegangers. En overmorgen in een theater staan vol mensen die naar mij komen kijken. Kan niet. Want zo werkt het leven niet. En dat werkt wel zo in games. En daarom hebben games bij mij de voorkeur nog steeds boven werken. Maar als het anders kon; graag. Alleen kan het niet.

Ik snap je verhaal en ben het deels met je eens. Behalve met het kan niet. Kan het niet? Of wil niemand het? En werken hoeft niet gelijk te zijn aan gamen. Wel zou je kunnen kijken naar welke elementen die games zo aantrekkelijk maken, kun je in werken integreren? Het is niet hetzelfde en dat gaat het ook nooit zijn, maar het kan meer op elkaar gaan lijken.

De game industrie investeert veel in onderzoek naar wat ons triggert. In de commerciële industrieën wordt enorm veel geïnvesteerd in hoe ze mensen psychisch kunnen beïnvloeden. Dan moet het toch ook mogelijk zijn om te onderzoeken hoe je werken minder werken en meer zoals gamen kan maken?

[Arnold]

Interessante discussie hoor Oldschool. Al weet ik niet of ik met mijn antwoord in de richting zit waar jij op doelt. Ik ga mijn best doen.

Als voorbeeld heb ik diverse testen gedaan waaruit blijkt waar ik op aansla al ik het heb over werkplezier. Ook waar mijn valkuilen zitten ook al vind ik het wel leuk. Leuk vinden en er goed in zijn gaat niet altijd op.

Ik ben mijzelf wel eens tegengekomen in het werk. Waarbij ik met de testen in het achterhoofd heel gericht ging kijken naar of een vacature hier bij past.

Dit heeft mijn werkplezier erg verbeterd. Ik zie dat dan als mijn verantwoordelijkheid. Maar ben er wel van bewust dat ik die keuze blijkbaar heb. Ik zie wel in dat als je als bedrijf mensen wil behouden gebruik kunt maken van wat jij beschrijft en van de games te leren is.

Kortom: als je weet waar je gelukkig van wordt, en het geluk heb om dat in je werk te vinden. Dan gaat het werk veel meer vanzelf ook al kan het energie kosten, net zoals in de game.

Hmm gaat meer over werk dan gamen… maar hoop dat mijn punt overkomt.