Apenheul's gaming retrospective (Super Robot Wars T)

Games & systemen van nu en de toekomst (incl. PC en mobile).
Gebruikersavatar
kingoftherain
Locatie: Puttershoek
Berichten: 4875
Lid geworden op: 03 mar 2019, 16:33

Re: Apenheul's gaming retrospective (Grand Prix Circuit)

27 nov 2022, 23:04

Apenheul schreef: 27 nov 2022, 23:00 Het is zo'n "if you've played one you've played them all" spel. Voor de een is het Grand Prix Circuit, voor de ander Test Drive, en voor weer een ander is het Rad Racer ofzo :)
Leuk dat je Rad Racer noemt. Die staat nog op mijn Square Enix wishlist. Ik moet 'm wel compleet met de 3D bril bij hebben.
"Tears stream down your face, when you lose something you cannot replace"
Coldplay - Fix You
Gebruikersavatar
Ok Impala!
Contacteer:
Berichten: 1410
Lid geworden op: 08 jan 2019, 10:11

Re: Apenheul's gaming retrospective (Gand Prix Circuit)

28 nov 2022, 06:57

Apenheul schreef: 27 nov 2022, 19:58 Grand Prix Circuit
Afbeelding
Hier heb ik ook goede basisschool herinneringen aan. Erg leuk dat je deze weer eens onder de aandacht brengt! BTW, voor de mensen die 'm op de eigen PC spelen (dus niet via Internet Archive). Je kunt de namen van de coureurs heel makkelijk wijzigen naar de namen die je zelf wil. Open de game in een hexeditor, zoek op de naam van een coureur, pas de naam aan en voilá... je rijdt tegen Verstappen! :smile:
Gebruikersavatar
OldSchool
Contacteer:
Berichten: 5624
Lid geworden op: 05 feb 2017, 20:40

Re: Apenheul's gaming retrospective (Grand Prix Circuit)

28 nov 2022, 08:40

Test Drive vond ik inderdaad heel lomp en sloom. Ik heb die een tijdje geleden nog gespeeld in de fantastische CGA kleuren. Maar daar baal ik geen lol meer uit 😂.
Gebruikersavatar
Apenheul
Beheerder
Beheerder
Contacteer:
Locatie: 's-Hertogenbosch
Berichten: 18740
Lid geworden op: 16 dec 2013, 11:31

Re: Apenheul's gaming retrospective (Atelier Ryza 2)

30 nov 2022, 20:44

Atelier Ryza 2: Lost Legends & the Secret Fairy
Afbeelding

Ervaring: uitgespeeld

Eerder in dit topic sprak ik over Atelier Ryza 1 en hoezeer deze game een verbetering was ten opzichte van een eerdere game uit de serie die ik gespeeld had. Slechts een jaar later verscheen de sequel al en mijn verwachting lag in de lijn van "meer van hetzelfde". Toch wist Atelier Ryza 2: Lost Legends & the Secret Fairy mij ontzettend te verrassen.

Qua verhaal is de game een directe sequel van deel 1, Ryza is alweer iets ouder en trekt naar de stad voor een nieuw avontuur waar ze weer in contact raakt met de vrienden uit het eerdere deel. Op elk gebied is deze game weer net wat meer uitgebreider, gevarieerder en verfijnder. Wat ik zo waardeer aan deze game is dat het als RPG meerdere speelstijlen bedien waarbij elke inspanning van de speler op een bepaalde manier wordt beloond. Heb je geen tijd om verder te gaan met het verhaal dan kun je misschien even wat craften met het alchemie systeem, of nieuwe ingredienten zoeken in de wereld, of side-quests doen die je op het prikbord in het cafe kunt vinden. OF je nou 10 minuten de tijd hebt, een half uur of meerdere uren: Atelier Ryza 2 laat je iets ondernemen en het gevoel geven dat je iets bereikt hebt. De wereld is ook meer open en connected dan tevoren, je moet hierbij denken aan bijvoorbeeld Dragon Quest XI waarbij de wereld gesegmenteerd is maar wel een exploratief gevoel geeft.

De combat is ook leuk en super vloeiend, met een druk op L of R kun je in real-time tussen playable characters swappen en synergetische aanvallen uitvoeren. Je voelt je betrokken net zoals een Paper Mario of Mario & Luigi game dat doet maar het vloeit allemaal wat lekkerder. Ook is het crafting systeem het duidelijkste en prettigste van alle uit de serie, upgrade-routes zijn overzichtelijk gespresenteerd en het unlocken van nieuwe recepten is minder random dan hoe ik het in andere delen heb ervaren. De enige smet op de game is een nieuwe feature in de dungeon areas waarbij je met spirits kunt praten om te ontdekken wat er zich vroeger heeft afgespeeld. Elk gesprek levert een soort puzzelstukje op in de vorm van enkele zinnen waar je dan tegen het einde van elke dungeon een lopend verhaal van moet maken. Omdat ik niet zo'n fan ben van enorme teksten in dit soort games en de UI verschrikkelijk is heb ik hier een guide bij gepakt.

Toch kun je tussen de regels wel doorlezen dat ik erg genoten heb van deze game en ik kijk dan ook erg uit naar deel 3 die begin 2023 uitkomt. Dat de Ryza games mijn onverschilligheid in de serie hebben omgedraaid naar interesse is iets dat ik nooit aan heb zien komen, maar juist doordat ik de 'ziel' van de games nu snap kan ik gemakkelijker ook oude Atelier games weer oppakken. Zo heb ik in 2022 Atelier Sophie gespeeld, een remaster van een PS3 game, en ondanks dat het een stuk minder verfijnd is vond ik ook dat deel de moeite waard om te spelen.

Afbeelding

Dus ja, waar komt een game zo zoveel dingen zo goed doet? Er staan al meerdere games van dit genre en met deze kwaliteit in de lijst, gevoelsmatig is Ys VIII Lacrimosa of Dana niet iets interessanter qua gameplay en verhaal; dus ik plaats Lost Legends & the Secret Fairy daar direct onder (op het moment van schrijven komt ie dus op plaats 14 in de ranglijst).
Gebruikersavatar
toejam
Locatie: Apeldoorn
Berichten: 6744
Lid geworden op: 20 sep 2016, 14:18

Re: Apenheul's gaming retrospective (Atelier Ryza 2)

01 dec 2022, 11:01

Atelier games hebben een hele rare aantrekkingskracht op me. Het bevat alles waarvan ik het idee heb dat ik het tof ga vinden en alle delen waar ik aan begonnen ben is dan wel iets mee waardoor ik er nog nooit 1 heb uitgespeeld. Ook wat je nu beschrijft denk ik ja dat zou ik willen spelen, dus je review is overtuigend :)
Professional dabbler
Gebruikersavatar
arjen1981
Animal Crossing Tour 2020
Animal Crossing Tour 2020
Berichten: 7122
Lid geworden op: 02 jan 2014, 10:25

Re: Apenheul's gaming retrospective (Atelier Ryza 2)

01 dec 2022, 11:35

Lijkt mij toch ook leuk deze serie als ik het zo lees. Het ziet er van een afstand voor mij ook beetje uit als een Grandia van vroeger. Misschien is het ook die schattigheid?

Het simmen begon bij mij met Nescar en Indicar. Je weet wel die van Papyrus. Maar daarna kwam al snel Gran Prix 2. Alles daarvoor op F1 gebied heb ik overgeslagen. Maar ik herken het wel wat je schrijft.
Gebruikersavatar
Apenheul
Beheerder
Beheerder
Contacteer:
Locatie: 's-Hertogenbosch
Berichten: 18740
Lid geworden op: 16 dec 2013, 11:31

Re: Apenheul's gaming retrospective (Deliver us the Moon)

08 dec 2022, 23:42

Deliver us the Moon
Afbeelding

Ervaring: uitgespeeld

Ze heeft zich tamelijk bescheiden opgesteld rondom deze game, maar eigenlijk hebben we hier te maken met een game van formaat waar onze HeatherGrace een aanzienlijke hand in heeft gehad. Deliver us the Moon werd regelmatig een high production value indie game genoemd en je hoeft de game niet lang te spelen om te zien waarom dat zo is. Niet alleen oogt de game erg modern, het ontbreekt ook aan janky controls en mechanics waar kleinere Europese develers zich wel eens schuldig aan lijken te maken. Maar of het in Apenheul's straatje paste.. dat moesten we nog maar eens zien.

Tegenwoordig wordt iets zonder actie al snel een walking sim genoemd en ik heb het predicaat ook wel eens bij deze game genoemd zien worden maar mijns inziens volstaat dat niet. In het begin van het spel loop je weliswaar veel rond en hoef je eigenlijk vrij weinig te doen of na te denken, maar zodra je op de maan bent krijgen environmental puzzles en zero-G navigatie-uitdagingen de aandacht. Ik heb in ieder geval veel herinneringen aan het rondsjouwen van accu's om deuren te activeren en voor mij gaf dit alles een soort Dead Space vibes maar dan zonder de combat. En daarmee doel ik puur op de desolate setting en hoe de levels gebruik maken van de functies van space-station ruimten.

Al met al heb ik mij stiekem meer vermaakt met de game dan ik van tevoren had verwacht. Er zit een mate van creatief auteurschap in hoe het spel zich ontvouwt waar ik wel bewondering voor heb en dat het door een Nederlandse studio, laat staan o.a. door HeatherGrace, gemaakt is vind ik dan een mooi vignette. De relatief korte spelduur vond ik persoonlijk ook juist positief, hierdoor bleef de ervaring gefocust en verveelde ik me niet snel.

Afbeelding

Deliver us the Moon was uiteindelijk dus echt de moeite waard om eens mee te maken, dat soort spellen staan er al meer in de lijst en ik wil het gevoelsmatig in de buurt van VA-11 HALL-A en Doki Doki Literature Club plaatsen. Precies daar tussenin is volgens mij goed te beargumenteren, VA-11 HALL-A introduceerde echt een compleet nieuw genre wat een steepje mee geeft en Doki Doki was weliswaar verassend maar pakte mij niet ieder moment. Opvallend is wellicht dat de game hoger uitkomt dan bijvoorbeeld The Outer Worlds, en dat kan ik simpelweg verklaren doordat Deliver us the Moon door de kleinere focus voor mij meer indruk heeft achtergelaten, het weet precies wat het wil vertellen zonder al teveel poespas. Nice work HG!
Gebruikersavatar
Apenheul
Beheerder
Beheerder
Contacteer:
Locatie: 's-Hertogenbosch
Berichten: 18740
Lid geworden op: 16 dec 2013, 11:31

Re: Apenheul's gaming retrospective (Bravely Default II)

20 dec 2022, 12:33

Bravely Default II
Afbeelding

Ervaring: uitgespeeld

Ik ben een laatbloeier wat betreft mijn voorkeur voor RPGs, afgezien van de sporadische RPG die ik als kind speelde zoals Secret of Mana waren reguliere RPGs zoals Final Fanasy of Baldur's Gate niet aan mij besteed. Het zou duren tot het einde van mijn studie tot een medestudent (Karel, hij zat ook in Button Bashers podcastaflevering 104 'hoe lang blijven we nog gamen'?) mij verleidde tot het spelen van Dragon Quest IV. De gameplay an sich trok mij nog niet zo, maar de gesprekken over wat we meegemaakt hadden wel en zo rolde ik van Dragon Quest naar Fnnal Fantasy naar Shin Megami Tensei etcetera.

De Bravely Default serie kwam wat dat betreft op een vreemde tijd voor mij; waar het voor velen een terugkeer was naar het Final Fantasy van vroeger was het voor mij nog een tamelijk recente aangelegenheid. Ik weet nog dat Steef er in de podcast heel lovend over was (om uiteindelijk te rage-quitten omdat het spel een ongewenste wending maakte richting het einde) maar omdat ik Final Fantasy IV en Dragon Quest V nog redelijk recent had gespeeld voelde ik me redelijk verzadigd wat betreft dit type game en liet ik Bravely Default links liggen. Al snel daarna kwam Bravely Second, een directe sequel van het eerste deel. Dit deel ligt direct naast mijn nog altijd gesealde exemplaar van Bravely Default nog ergens in een verhuisdoos; nog altijd had ik geen trek in een retro Final Fantasy-like. Maar toen Bravely Default II uitkwam voor Switch wilde ik toch eens checken waarom de serie zo geliefd is onder RPG-fans. Ik downloadde de demo en raakte al snel gebiologeerd door het Brave en Default systeem dat de turn-based combat van Bravely Default zo tactisch en interessant maakt. De demo was beperkt tot eeen stad in de woestijn en een omgeving er omheen, maar man wat was ie moeilijk. De 2e random encounter leidde al tot een Game Over. Maar toch was er een snaar geraakt en plaatste ik een pre-order voor de volledige game.

Tegen mijn verwachting in maar wel in lijn met mijn hoop resoneerde de game heel erg met mij. Het job-based class system in combinatie met het risk-reward mechanisme achter Brave en Default werkte verslavend en de soundtrack was subliem. De vier party-members zijn eigenlijk een soort poppen die je wanneer je maar wilt kunt omkleden om hun beroep te veranderen. Heb je een healer nodig? Doe dan White Mage kleding aan en je krijgt automatisch beschikking over de vrijgespeelde skills bij dit poppetje. Toch liever veel melee damage? Dan heb je daar ook verschillende keuzes in en het mooie is dat je op een gegeven moment synergetische combinaties gaat verzinnen, bijvoorbeeld door een character te specialiseren in buffs en debuffs, een ander in elemental damage en weer een ander in iets wat krachtiger wordt door de acties van de andere characters. Je creatieve vermogen om mooie combinaties te verzinnen wordt ook door elk van de vele eindbaasgevechten op de proef gesteld. Ik ken geen RPG met zoveel eindbazen als Bravely Default II en bij haast elke boss-encounter moest ik mijn party opnieuw ontwerpen.

En nu blijf ik maar hopen op remasters van de eerdere twee delen. Ik heb ze natuurlijk gewoon liggen op 3DS maar de Switch speelt toch een heel stuk prettiger. Onder de streep ben ik blij dat Bravely Default II zo'n goede game is, het is niet voor iedereen maar in ieder geval wel voor mij. Het enige wat voor mij ontbreekt is een eigen smoel, het leunt heel erg op de nostalgie voor de oude Final Fantasy games en probeert qua storytelling en worldbuilding niet vaak om buiten de gebane paden te treden.

Afbeelding

Qua ranking komt ie voor mij net onder Atelier Ryza: Ever Darkness & the Secret Hideout, ondanks dat ik de gameplay van Bravely Default II interessanter vind, vind ik Ryza een completer plaatje met prikkelendere world-building, characters en setting.
Gebruikersavatar
toejam
Locatie: Apeldoorn
Berichten: 6744
Lid geworden op: 20 sep 2016, 14:18

Re: Apenheul's gaming retrospective (Bravely Default II)

20 dec 2022, 15:44

Deliver us the Moon was voor mij ook een hele aangename verrassing toen die net uit was en direct op Gamepass stond. Het is toch een hele eigen game met een best interessant verhaal.

Bravely Default II heb ik nooit gespeeld, maar ik heb deel 1 en second hier wel liggen voor de 3DS. Het zijn voor mij van die games die me ontzettend leuk lijken maar waar altijd wat anders voor gaat zitten wat ik dan toch leuker vind.
Professional dabbler
Gebruikersavatar
Apenheul
Beheerder
Beheerder
Contacteer:
Locatie: 's-Hertogenbosch
Berichten: 18740
Lid geworden op: 16 dec 2013, 11:31

Re: Apenheul's gaming retrospective (Catherine Full Body)

07 jan 2023, 13:38

Catherine Full Body
Afbeelding

Ervaring: uitgespeeld

Wat vind jij belangrijk in een relatie? Heb je behoefte aan vastigheid? Aan prikkeling, of aan heel iets anders? Dit soort vragen is waar de game Catherine om draait, en dat bedoel ik niet alleen figuurlijk maar ook letterlijk want afhankelijk van de antwoorden die je geeft krijgen het verhaal en de omgevingen hele andere wendingen. En die antwoorden die geef je op het toilet een biechtstoel nadat je een enorme blokkentoren beklommen hebt. Vage game, maar heel interessant!

Catherine is een game om mee te viben, het heeft wel uitdaging in de vorm van puzzles en score-mechanismen maar de grootste aantrekkingskracht zit hem wat mij betreft in de sfeer. Deze sfeer komt het sterkst naar voren in de intermezzo's, wanneer je met je vrienden in een cafeetje wat aan het kletsen en drinken bent. Druk op X om een slokje te nemen,, het lijkt allemaal speels maar met de kleinste interacties en dialoogopties breng je het verhaal al in beweging. Het verhaal waarin jij je niet helemaal gelukkig voelt met je huidige relatie en waarin twee andere vrouwen op verschillende manieren de aandacht trekken. En dat verhaal kan op veel verschillende manieren en met veel verschillende relatievormen eindigen, maar daar ga ik verder niets over vertellen want dat moet je mooi zelf ervaren.

Eigenlijk speelt het hele spel zich alleen maar af in het cafeetje en in je dromen. In die dromen moet je enorme blokkentorens beklimmen onder tijdsdruk en kom je telkens dezelfde NPCs weer tegen die allemaal, net zoals jij, zich manifesteren als schapen. Deze schapen, en ook de stamgasten van het cafeetje, ga je na verloop van tijd steeds beter leren kennen. Ook zij worstelen met het maken van keuzes in hun levens. Oh, telefoontje van Catherine.. zal ik wel of niet opnemen want de hoog energieke en aantrekkelijke Katharine komt net bij me aan tafel zitten..

Zoals ik in de eerste paragraaf al schreef: Catherine is een bijzondere game en interessante game, en ik denk er ook vrij regelmatig nog aan terug. De Full Body versie voegt nog een nieuw personage aan het verhaal toe en hiermee ook nieuwe eindes, maar het wordt er niet per se beter van dan het origineel. Ik zie het persoonlijk als een soort director's cut, meer van het goede maar niet zozeer van het essentiele. Mocht je toch nog de game willen herspelen, of Catherine voor het eerst willen beleven dan raad ik Full Body wel van harte aan. Maar liever hadden ze een sequel ontwikkeld.

Afbeelding

Een game om gespeeld te hebben en eentje met een eigen smoel. Ik moest om een of andere reden aan Raging Loop denken waar ik ook mee kon viben en die ik ook alsmaar door wilde spelen, maar Catherine mist voor mij dan niet die 'ik wil weten hoe het allemaal precies in elkaar steekt' hook die Raging Loop wel heeft, dus neemt Catherine Full Body voorlopig plaats tussen Raging Loop en Celeste.
Gebruikersavatar
toejam
Locatie: Apeldoorn
Berichten: 6744
Lid geworden op: 20 sep 2016, 14:18

Re: Apenheul's gaming retrospective (Catherine Full Body)

08 jan 2023, 12:41

Ik heb kort na het aanschaffen van mijn Xbox One een poging gedaan met de 360 versie. Ik zag dat die backwards compatible was en hij stond in de winkel. Ik denk dat ik er met de verkeerde verwachtingen in ging. Ik had het idee dat het een puzzelgame zou zijn met wat grappige tussenverhalen. Maar wat je zelf ook al beschrijft is de sfeer het belangrijkste en zijn de droomlevels meer het mechanisme om je van het ene punt in het verhaal naar het volgende te krijgen. Ik heb het na een paar levels aan de kant gelegd en niet meer naar omgekeken helaas.
Professional dabbler
Gebruikersavatar
Galious
Moderator
Moderator
Locatie: Rotterdam
Berichten: 19554
Lid geworden op: 21 sep 2014, 19:10

Re: Apenheul's gaming retrospective (Catherine Full Body)

08 jan 2023, 13:18

Catherine had ik graag leuk willen vinden, maar de puzzel gameplay kwam me al snel de neus uit. De intermezzo's in de bar vond ik vele malen leuker en interessanter, maar de uiteindelijke ontknoping van het verhaal viel me uiteindelijk ook tegen. Heel veel style, weinig substance.
nmkl pjkl ftmch
Gebruikersavatar
Apenheul
Beheerder
Beheerder
Contacteer:
Locatie: 's-Hertogenbosch
Berichten: 18740
Lid geworden op: 16 dec 2013, 11:31

Re: Apenheul's gaming retrospective (Catherine Full Body)

09 jan 2023, 10:31

Helemaal eens overigens dat de intermezzo's interessanter zijn dan de puzzles, en ook zeker een voorbeeld van style over substance voor mij. Al met al vond ik het toch een bijzondere game om eens te spelen, omdat hoe je als speler over dingen denkt zo'n grote rol speelt. Als dat er niet in had gezeten dan had Catherine nog een stuk lager in de lijst gestaan.
Gebruikersavatar
Shantomio
Locatie: Gouda
Berichten: 1414
Lid geworden op: 07 mei 2017, 11:30

Re: Apenheul's gaming retrospective (Catherine Full Body)

12 jan 2023, 08:07

Ik heb wel echt genoten hoor van Catherine. Alleen werden de puzzelsegmenten soms wel saai. Het verhaal vond ik wel leuk gedaan.

Verstuurd vanaf mijn SM-A325F met Tapatalk

****Vooral veel (PS/Quest)VR maar een platte game gaat er ook prima in.****
Gebruikersavatar
Zach
Berichten: 1244
Lid geworden op: 05 jul 2017, 22:29

Re: Apenheul's gaming retrospective (Catherine Full Body)

14 jan 2023, 17:54

De originele Catherine is fantastisch. De puzzle-gameplay is weergaloos en de cafe-secties zijn tof.
De Full Body remake is echter verschrikkelijk, het extra personage haalt de hele game overhoop.
Gebruikersavatar
Apenheul
Beheerder
Beheerder
Contacteer:
Locatie: 's-Hertogenbosch
Berichten: 18740
Lid geworden op: 16 dec 2013, 11:31

Re: Apenheul's gaming retrospective (Dragon Quest Builders)

15 feb 2023, 11:35

Dragon Quest Builders
Afbeelding

Ervaring: uitgespeeld

Eerder in dit topic kwam Dragon Quest Builders 2 al voorbij. Een game die zich destijds meteen ergens bovenaan de rankinglijst liet plaatsen door de typische culturele Dragon Quest vibes in combinatie met de geweldige exploratie en het bouwen. Deel 1, waar dit bericht over gaat, was een game waarvan ik de demo al vroeg had gespeeld op PS4 maar die mij destijds niet meteen overtuigde. Het zou pas na het uitspelen van deel 2 zijn dat ik me weer ging wagen aan het eerste deel, en ondanks dat ik direct een aantal interface-gerelateerde quality-of-life verbeteringen miste raakte ik al snel weer verslingerd aan deze verslavende formule.

Nogmaals, hoewel het qua uiterlijk behoorlijk veel lijkt op Minecraft speelt Dragon Quest Builders heel anders. De game heeft wel elementen van craften maar dat is niet de focus; de focus is quests aangaan, NPCs helpen, vijanden en eindbazen verslaan en dat soort dingen. Je moet alleen wel je eigen gear maken, en voor die gear heb je bepaalde materialen en apparatuur nodig waar je voor moet zorgen; de crafting is dus ondersteunend aan het avontuur en niet de essentie van de game.

Qua setting en characters sluit Dragon Quest Builders aan bij de oorspronkelijke Dragon Quest, maar je hoeft die game niet gespeeld te hebben. Sterker nog ik vond de overeenkomsten wel heel erg oppervlakkig en haast onherkenbaar. Je hebt een viertal chapters die op hetzelfde neerkomen: je trekt een nieuw gebied van de wereld in om een nieuwe stad te vestigen, NPCs sluiten zich bij je aan en hebben verzoekjes en quests, en uiteindelijk versla je een eindbaas. Dit is in dit deel minder narratief bekleed dan in Builders 2, maar verder is het op het gebied van gameplay redelijk hetzelfde. De meeste tijd spendeer je aan side-quests doen voor NPCs en ondertussen verzamel je bouwmaterialen om je stad verder uit te bouwen; een erg bevredigende gameplay loop.

Maar mocht je nog nooit een Builders game gespeeld hebben dan raad ik eigenlijk aan om dit deel over te slaan en direct met Builders 2 te beginnen, die game is niet echt een vervolg maar voelt meer als een reboot van het Builders concept en maakt er echt iets heel bijzonders van. Mocht het na uitspelen en de talloze uren post-game content dan toch blijven kriebelen dan kun je altijd nog deel 1 spelen.

Afbeelding

Als ik DQB1 eerder had uitgespeeld dan DQB2 dan had ie veel hoger in de lijst gestaan, maar nu moet ie het doen met een plaatsje net onder Bravely Default II. Die game had dan toch meer smoel.
Gebruikersavatar
Apenheul
Beheerder
Beheerder
Contacteer:
Locatie: 's-Hertogenbosch
Berichten: 18740
Lid geworden op: 16 dec 2013, 11:31

Re: Apenheul's gaming retrospective (Fire Emblem Three Houses: Cindered Shadows)

15 mar 2023, 22:30

Fire Emblem Three Houses: Cindered Shadows
Afbeelding

Ervaring: uitgespeeld

Eigenlijk is Fire Emblem Three Houses al zo'n massieve game dat DLC story content voor mij niet nodig was geweest, maar op aanraden van een collega had ik toch maar de hele expansion pass gekocht waar Cindered Shadows bij zat.

Cindered Shadows focust zich op een vierde fractie in Three Houses, een groep die zich in de catacomben van het Garreg Mach klooster verschuilt. Zij hebben in feite niets te maken met de de Blue Lions, Black Eagles en Golden Deer huizen maar krijgen op een gegeven moment van doen met onfrisse huurlingen en jij gaat met je groep studenten de vijanden verdrijven. Met slechts 7 chapters is het een stuk kleiner dan een route in Three Houses, maar je krijgt wel nieuwe characters die je daarna ook in de reguliere routes kunt recruteren en een zevental missies die iets meer afwisseling hebben dan wat je in Three Houses gewent bent.

De voornaamste reden om Cindered Shadows te spelen zijn de characters, het zijn stuk voor stuk interessante characters en in mijn reguliere Black Eagles route heb ik ook twee van deze characters opnieuw gerecruteerd. De levels van de expansion zijn weliswaar interessanter dan de meeste andere levels in Three Houses maar halen nog lang niet het niveau van bijvoorbeeld Fire Emblem Fates Conquest. Uiteindelijk heb ik me er toch prima mee vermaakt.

Afbeelding

Net zoals enkele andere games hiervoor kan ik Cindered Shadows moeilijk een plek in de lijst geven, een expansion is toch iets anders dan een game; en Cindered Shadows is niets zonder de basis Three Houses. Three Houses had daarentegen ongetwijfeld hoog in de lijst gestaan.
Gebruikersavatar
Apenheul
Beheerder
Beheerder
Contacteer:
Locatie: 's-Hertogenbosch
Berichten: 18740
Lid geworden op: 16 dec 2013, 11:31

Re: Apenheul's gaming retrospective (Paper Mario: The Origami King)

27 apr 2023, 21:32

Paper Mario: The Origami King
Afbeelding

Ervaring: uitgespeeld

Als je een fan van het eerste uur spreekt dan zijn er eigenlijk maar twee goede Paper Mario games gemaakt: Paper Mario 64 en Paper Mario and the Thousand Year Door. De formulie van de games is naar verloop van tijd verschoven van RPG naar action adventure en dat ging niet zonder kleerscheuren (Sticker Star, kuch), maar naar mijn mening zette Paper Mario Color Splash op de Wii U weer een stijgende lijn neer en is Paper Mario: The Origami King misschien wel het nieuwe hoogtepunt in de serie.

Want wat is dit toch een charmante game. Er zit zoveel 'jeux' in de wereld en zoveel humor in de characters. Weg is het leveling-systeem, en weg is de gear met stats. Alleen de wapens en items hebben nog iets weg van de RPG-roots van de serie, die hebben namelijk wel stats maar omdat je tijdens de hele game zwemt in het geld zit je inventory altijd vol met de beste items. Het gaat niet meer zozeer om Mario en z'n vaardigheden, maar meer om de wereld en de puzzles. In tegenstelling tot de vorige delen is de wereld van Paper Mario The Origami King vrij open qua structuur, het voelt ook echt als een wereld met een cultuur, en niet zozeer meer als losse segmenten met eclectische thema's. Zo kom je tijdens je avontuur in oude tempels, in een soort Las Vegas in de woestijn, en in een pretpark met Japans thema; en overal zitten grappige characters die het spel smoel geven.

Het battle-systeem ging ook helemaal op de schop. Hierover zijn de meningen op het internet vrij verdeeld. Het is nog steeds turn=based maar het voelt meer als een puzzle waarbij positionering belangrijker is dan hoe je je wapens en abilities gebruikt. Met name de boss battles zijn heel creatief en interessant ontworpen, Mario loopt alsof ie Ganzenbord speelt over vakjes heen en die vakjes kunnen een bepaald effect hebben, bijvoorbeeld dat Mario een afslag moet nemen of dat ie een item krijgt. Vaak moet je Mario dan zo positioneren dat ie de baas vanaf een specifieke plek kan aanvallen; het uitzoeken hiervan vond ik altijd gaaf. De normale battles met reguliere vijanden kunnen op een gegeven moment eentonig worden, maar uiteindelijk zijn die zo goed als allemaal optioneel. Dus als je geen zin meer in battles hebt dan loop je gewoon om de vijanden heen, je krijgt er toch vaak alleen maar muntjes van.

Wat Paper Mario: The Origami King voor mij ook bijzonder maakt is dat het de eerste game is die mijn nichtje van destijds drie jaar oud graag wilde spelen. Ze had de besturing vrij snel onder de knie en bedacht allerlei verhalen over Mario en de Toads terwijl ze door het beginstadje liep, en baande zich op een gegeven moment ook een weg door de waterdungeon om de krabben te zien. Bij battles moest ik even helpen want dat was toch allemaal iets te ingewikkeld, maar nadat de confetti door de lucht vloog bij het afronden van een gevecht stak ze steeds enthousiast twee handen uit om de controller weer over te nemen. Het was een leuke manier om tijd met haar door te maken en haar steeds vaardiger te zien worden in gamen.

Afbeelding

Al met al dus een leuke en charmante game. Eigenlijk vind ik de game ook nog wel iets leuker dan Luigi's Mansion 3, dus daar komt ie net een plaatsje boven te staan.
Gebruikersavatar
arjen1981
Animal Crossing Tour 2020
Animal Crossing Tour 2020
Berichten: 7122
Lid geworden op: 02 jan 2014, 10:25

Re: Apenheul's gaming retrospective (Paper Mario: The Origami King)

28 apr 2023, 14:38

Goed om te horen dat deze beviel. Want precies Paper Mario 64 en Paper Mario and the Thousand Year Door zijn twee fantastiesche rpg's. Luigi's Mansion 3 moet ik ook nog spelen. Toch nog genoeg te beleven op de Switch voor mij.
Gebruikersavatar
Apenheul
Beheerder
Beheerder
Contacteer:
Locatie: 's-Hertogenbosch
Berichten: 18740
Lid geworden op: 16 dec 2013, 11:31

Re: Apenheul's gaming retrospective (Paper Mario: The Origami King)

29 apr 2023, 12:49

arjen1981 schreef: 28 apr 2023, 14:38 Goed om te horen dat deze beviel. Want precies Paper Mario 64 en Paper Mario and the Thousand Year Door zijn twee fantastiesche rpg's. Luigi's Mansion 3 moet ik ook nog spelen. Toch nog genoeg te beleven op de Switch voor mij.
Het zal je niet tegenvallen. De artstijl verbergt het gebrek aan grafische kracht van de Switch ook goed.
Gebruikersavatar
arjen1981
Animal Crossing Tour 2020
Animal Crossing Tour 2020
Berichten: 7122
Lid geworden op: 02 jan 2014, 10:25

Re: Apenheul's gaming retrospective (Paper Mario: The Origami King)

01 mei 2023, 08:17

Apenheul schreef: 29 apr 2023, 12:49
arjen1981 schreef: 28 apr 2023, 14:38 Goed om te horen dat deze beviel. Want precies Paper Mario 64 en Paper Mario and the Thousand Year Door zijn twee fantastiesche rpg's. Luigi's Mansion 3 moet ik ook nog spelen. Toch nog genoeg te beleven op de Switch voor mij.
Het zal je niet tegenvallen. De artstijl verbergt het gebrek aan grafische kracht van de Switch ook goed.
Ja precies wat ik ook dacht.
Gebruikersavatar
Fing3r
Locatie: Friesland
Berichten: 2812
Lid geworden op: 15 jan 2019, 18:07

Re: Apenheul's gaming retrospective (Paper Mario: The Origami King)

01 mei 2023, 15:56

Origami King was voor mij ook een zeer positieve ervaring, ik hoop dan ook op nog een vervolg van dezelfde kwaliteit. TTYD is nog wel steeds mijn favoriet en daar kan Origami King nog niet aan tippen maar wie weet wat de toekomst brengt. De N64 Paper Mario moet ik ook altijd nog eens gaan spelen, want die heb ik nooit origineel gekocht destijds.

Sent from my J9210 using Tapatalk

AfbeeldingAfbeelding
Gebruikersavatar
Apenheul
Beheerder
Beheerder
Contacteer:
Locatie: 's-Hertogenbosch
Berichten: 18740
Lid geworden op: 16 dec 2013, 11:31

Re: Apenheul's gaming retrospective (Fairy Fencer F Advent Dark Force)

29 jun 2023, 11:55

Fairy Fencer F Advent Dark Force
Afbeelding

Ervaring: uitgespeeld

Ontwikkelaar / publisher Idea Factory en Compile Heart staan niet bepaald bekend om kwaliteit games. Het schijnt dat de visual novels okay zijn maar de RPGs zijn vrij basic, ruw en vol fan service. Fairy Fencer F moest het tij keren en daartoe hebben de ontwikkelaars de hulp ingeschakeld van twee zwaargewichten in het genre, namelijk Nobuo Uematsu van de Final Fantasy muziek en Yoshitaka Amano van Final Fantasy concept art. Is het voldoende om eindelijk een kwaliteitstitel af te leveren? Eerlijk gezegd heb ik de oudere PRGs van deze ontwikkelaar nooit gespeeld dus het is moeilijk om te vergelijken, maar ik kan je wel vertellen wat ik van de spelervaring vond.

In de wereld van Fairy Fencer heb je begaafde personen genaamd Fencers; Fencers zijn opzoek naar legendarische wapens die alleen zij kunnen gebruiken en zo komen ze regelmatig in conflict met elkaar. Jij speelt als hoofdpersonage Fang, een soort nietsnut die per ongeluk zo'n legendarisch wapen vindt en zodoende in het conflict geworpen wordt. Tot nu toe zou je in de veronderstelling kunnen zijn dat de toon van het verhaal heel serieus is, maar deze legendarische wapens worden belichaamd door allerlei fantastische personages die voortdurend aan het praten zijn. Als een soort anime serie brengt de game je constant in contact met nieuwe krachtige tegenstanders die je tijdens je zoektocht naar wapens tegenkomt, maar gedurende het avontuur sluit je ook vriendschappen met andere Fencers die zich vervolgens bij je party aansluiten. Dit wordt verteld in visual novel style portretten van karakters met dialogen, altijd met een gezonde dosis humor door hoe onverschiillig Fang overal over is. De RPG kant van de game voelt hoofdzakelijk als een dungeon crawler hoewel je het woord dungeon niet al te letterlijk moet nemen; je bevindt je namelijk ook vaak in de open lucht in verschillende regio's. Het is vooral dat de levelstructuur vrij gesloten is en aanvoelt als een dungeon.

De combat is direct geleend van een andere franchise van deze ontwikkelaars, maar doet enigszins denken aan een turn-based strategy RPG zonder grid zoals Valkyria Chronicals. Elk character uit je party heeft een bepaalde actieradius en kan vervolgens standaard acties uitvoeren zoals aanvallen of verdedigen. Waar de combat redelijk bijzonder in is, is in het belang van het goed positioneren van je party members zodat je zwakke units lastiger bereikbaar zijn voor de regenstanders, en ook in hoe elk type aanval een verschillende radius of bereik kent. Sommige aanvallen hebben een hele directe richting, terwijl andere misschien binnen een bepaalde zone een area-of-effect werking hebben. Dit maakt dat je soms goed moet nadenken over je beurt. Wanneer de band met je wapen sterk is krijg je de optie om te transformren (fairize heet het geloof ik) voor korte tijd om extra krachtige aanvallen te doen. Al met al is het een redelijk vermakelijk combat systeem... dat op een gegeven moment behoorlijk eentonig wordt.

Want al snel worden levels gerecycled en kom je keer op keer exact dezelfde tegenstanders tegen. Het spel is redelijk uitdagend dus je wordt ook haast gewongen om een gebied dat je al had uitgekamt opnieuw te betreden om te grinden. En dan is het maar goed dat Fairy Fencer F een relatief kort spel is want het zou niet tientallen uren leuk blijven. Ik speelde de game persoonlijk bijvoorbeeld tijdens tv kijken en enkele keren in het OV, maar het prikkelt niet genoeg om echt voor te gaan zitten. Daarbij vond ik de game er vrij slecht uitzien op Switch, niet dat de game überhaupt een hoogstaand kunstwerkje was maar de resolutie en frame-pacing waren zelfs in handheld mode vrij afleidend. Wat ik wel waardeer aan de game is de world building, de game heeft in 2023 een sequel gekregen waarbij de game volledig gepivot is naar een gridbased strategy RPG.

Afbeelding

En wat betekent dit dan voor de ranking? De gameplay is niet erg bijzonder, de performance laat te wensen over en je moet vrij veel grinden. Daar tegenover staat praktisch alleen de world building. Dit maakt dat ik Fairy Fencer F tussen Oxenfree en Our World is Ended plaats, want allicht is het leuker dan Oxenfree.
Gebruikersavatar
Apenheul
Beheerder
Beheerder
Contacteer:
Locatie: 's-Hertogenbosch
Berichten: 18740
Lid geworden op: 16 dec 2013, 11:31

Re: Apenheul's gaming retrospective (AI: The Somnium Files)

23 jul 2023, 10:58

AI: The Somnium Files
Afbeelding

Ervaring: uitgespeeld

Van de creatieve geest achter games als Nine Hours, Nine Persons, 9 Doors en Virtue's Last Reward verscheen in 2019 het begin van een nieuwe franchise onder de naam AI: The Somnium Files; een cyberpunk thriller adventure met alle bizarre plot-twists die je van director Kotaro Uchikoshi mag verwachten. Als je van de film Inception houdt dan is dit een game om op je netvlies te houden, want stel je nou eens voor dat je in staat bent om jezelf in iemand's droom of herinnering te injecteren, en vervolgens kun je ook nog eens aspecten daarvan aanpassen zodat je de ware aard van iemand kan ontdekken?

In de game speel je speciaal agent Date die het mysterie achter een serie moorden poogt op te lossen. De moorden hebben 1 aspect gemeen: bij alle slachtoffers is een oogbal verwijderd. Samen met medewerkers van de agency waar je werkt en ook je AI companion in je bionische oog ga je opzoek naar getuigen en aanwijzingen voor wat er is gebeurd. Dit leidt vaak tot het vinden van mogelijke verdachten, maar tijdens ondervragingen laten ze zelden het achterste van hun tong zien. Daartoe heeft de speciale eenheid waar Date voor werkt een geheime technologie ontwikkeld; waarmee Date in staat is om in de herinneringen van gedachten te duiken en die herinnering vrij letterlijk eens goed aan te kaak te voelen.

Hoe dat zich qua gameplay voltrekt is gelukkig geen visual novel; het genre noemde ik niet voor niets een 'adventure', want je kan als speler vrij in de dromen en gedachten van de verdachten rondlopen alsof je LA Noire aan het spelen bent. In de droom vind je bijvoorbeeld een voorwerp met bijzondere betekenis voor de verdachte, zoals een schroevendraaier met bloed eraan, en misschien vind je ergens anders wel een lichaam met doorboord strottenhoofd, en dat gat is precies zo breed als die schroevendraaier.. het stukje bij stukje ontrafelen van tafarelen brengt verdachten steeds een stapje verder tot een bekentenis. Maar er is wel een voorwaarde, je mag namelijk maar 6 minuten in de herinneringen van een verdachte ronddwalen, want anders ontstaat het risico dat je verdachte mentaal onstabiel wordt.

En zodra je denkt dat je weet wie het meesterbrein achter de moorden is onthult zich opnieuw een plot-twist. Afhankelijk van keuzes die je in het spel maakt krijgt het verhaal ook een hele andere wending, de flow-chart met vele vertakkingen die je misschien wel uit 999 en VLR kent doet ook in AI: The Somnium Files weer zijn intrede. Het is dan ook die handtekening van director Kotaro Uchikoshi die deze game voor mij zo bijzonder maakt. Het haalt dan misschien niet het niveau van spanning en mystiek die 999 met zich meebracht, maar het blijft een prikkelende rollercoaster-ride die telkens weer verrast.

Afbeelding

AI: The Somnium Files is een topper onder de narratieve games en een avontuur dat je niet snel vergeet. Daarom komt ie hoog in de ranglijst te staan: tussen Ys VIII Lacrimosa of Dana en Atelier Ryza 2.
Gebruikersavatar
Apenheul
Beheerder
Beheerder
Contacteer:
Locatie: 's-Hertogenbosch
Berichten: 18740
Lid geworden op: 16 dec 2013, 11:31

Re: Apenheul's gaming retrospective (Super Robot Wars T)

17 aug 2023, 14:27

Sper Robot Wars T
Afbeelding

Ervaring: uitgespeeld

Super Robot Wars is voor tactics RPGs wat Super Smash Bros voor fighting games is: een serie waarin de grootste en meest iconische franchises samenkomen. Maar in het geval van Super Robot Wars gaat het dan wel haast uitsluitend over mecha anime franchises, waarin oorlogen gestreden worden met grote mensgestuurde robots. Waarschijnlijk heb je wel eens van Gundam gehoord, Neon Genesis Evangelion of Escaflowne. Dit zijn slechts 3 voorbeelden uit de inmiddels ruim meer dan 100 anime series die voorbij gekomen zijn sinds het eerste deel dat ooit in 1991 op de Gameboy verscheen. Inmiddels zijn er al meer dan 70 games in de Super Robot Wars serie verschenen, maar het moest tot 2021 duren voordat ik voor het eerst met de serie in aanraking kwam.

Wie diepgang in TRPGs zoekt heeft hier eigenlijk niets te zoeken; hoewel je tientallen verschillende units ter beschikking krijgt die je ook allemaal kan speccen en customizen zoals je wilt is de game veel te gemakkelijk om ook maar een basisbegrip van tactiek van de speler te verwachten. Waar je Super Robot Wars om speelt is om je favoriete personages aan je squad toe te voegen en het plan van de slechterikken te ondermijnen. Nu had ik zelf over het algemeen geen voorkennis van de verschillende franchises in Super Robot Wars, maar ik had wel eens gehoord van Cowboy Bebop die z'n intrede doet. Meerdere characters uit die serie zijn dan ook speelbaar en zodra ze hun speciale aanvallen uitvoeren klinkt ook de Cowboy Bebop soundtrack uit de speakers. En speciale aanvallen, die zijn er veel! Elk character heeft signature moves uit hun betreffende animatieserie, en voor fans moet het dan ook wel tof zijn om te zien dat alles heel trouw aan het bronmateriaal is overgenomen in de game. Het is zelfs zo mooi gedaan dat ik vrijwel nooit de battle-animaties skipte, want het geeft toch een bepaald cachet mee aan de spelbeleving en maakt alles groots en episch.

Uiteindelijk ben je wel zo'n 75 uur units over een grid aan het verplaatsen, elk level komt qua layout op hetzelfde neer en elk level wordt je overspoeld met cannon fodder. Het is dan ook met name de confrontatie met speciale eindbazen die enige afwisseling biedt, buiten dat kent de game vrijwel alleen maar herhaling en leunt het op het verhaal en de cutscenes om er iets van te maken. Het verhaal in elk Super Robot Wars deel brengt overigens de verschillende plot-lines van de series waarop het berust met elkaar in verbinding. Het spel start met wat unieke characters van Bandai-Namco, en al snel ontmoet je characters van Gundam die bijvoorbeeld de Aarde proberen te verdedigen tegenover rebellen van Zeon, en ineens wordt je weg gekruisd door characters van Cowboy Bebop die toevallig daar een heist aan het plegen waren. En zo rijgt het verhaal de oorspronkelijke achtergrondverhalen en plotlines van de series aan elkaar tot een nieuw geheel, waarbij de characters uit verschillende universa de handen ineen slaan om het kwaad te verdrijven.

Leuk gedaan dus, en boeiend genoeg om 75 uur te blijven spelen. Ik heb hierna ook Super Robot Wars V gespeeld en dan lijken de games wel reskins van elkaar want de gameplay en missiestructuur is hetzelfde, het zijn alleen andere characters en andere verhalen. Als iemand mij zou vragen welke entry de beste is om mee in te stappen dan zou mijn antwoord dus simpelweg luiden: kies de entry met characters waar je het meest bekend mee bent; het wordt dan alsof je een nostalgische serie uit je jeugd terugkijkt.

Afbeelding

Super Robot Wars is erg mooi gedaan, maar als spel is het gewoon niet heel uniek. Dan heeft Fire Emblem Echoes Shadows of Valentia (mijn minst favoriete Fire Emblem game) toch net iets meer smoel.

Terug naar “Moderne games, consoles en handhelds”